‘Verhalen die alleen bestaan als ze herinnerd worden’, is de letterlijke vertaling van deze verfijnde, fraai gefotografeerde debuutfilm, de publieksfavoriet van het IFFR in Groningen en winnaar van de FIPRESCI-prijs. Een jonge fotografe brengt een aantal nachten door in een afgelegen dorp in de Paraíba-vallei in Brazilië, waar de tijd lijkt stil te staan. Letterlijk, want sinds 1976 is hier niemand meer gestorven.
Echt leven doen de bewoners echter niet, ze dompelen zich liever onder in herinneringen, hoewel die tussen ieders vingers vandaan glippen. De komst van de jonge fotografe, die mysterieuze pinhole-foto’s maakt, schudt de dorpsbewoners wakker. Dat gebeurt vooral bij de mooie oude Madalena, die zich in een ontroerende scène letterlijk blootgeeft en van een anonieme broodbakster in een uithoek van de wereld verandert in een vrouw die weer tot leven komt.
Debutant Julia Murat maakt daarbij gebruik van stemmig natuurlijk licht en omgevingsgeluiden, met een zweem melancholie, die precies de juiste toon aanslaan. Uitbreng EYE
Pers
“...na afloop overheerst het verlangen de tijd nog even stil te laten staan.” (**** Volkskrant)
“..zomerse melancholie…” (**** Filmkrant plus interview)
“…met zo veel gevoel voor detail en zo zelfverzekerd gefilmd dat het een klein wonder is dat de film niet nog meer prijzen won.” (**** VPRO/Cinema.nl)
Bekijk hieronder een interview met Julia tijdens het IFFR.