De tweede film van Michelangelo Frammartino (Il Dono, 2003) is een stilistisch geraffineerd, poetisch portret van het plattelandsleven in Zuid-Italie.
Een oude geitenherder slijt zijn laatste dagen op de heuvels die de meeste dorpelingen allang verlaten hebben in hun trek naar de grote stad. Ondertussen volgen we de eerste stapjes van een pasgeboren geitje en het verschieten van de kleuren van een vijgenboom met de seizoenen. Op het filmfestival van Cannes bleek de film een lieveling van pers en publiek en won hij de Europa Cinemas Label-prijs.