Collectieblog

  • Cannes 2019: Dag 6

    Saturday 18 May 2019

    Eye-filmprogrammeur Ronald Simons houdt op deze plek een verslag bij van de films, de filmmakers en de sfeer van het 72ste filmfestival van Cannes.

    Ken Loach flikt het met Sorry To Miss You alweer.

    Zes jaar geleden verkondigde de inmiddels 78-jarige Brit tijdens een retrospectief in Filmhuis Den Haag waarschijnlijk geen films meer te maken, waarna nog Jimmy’s Hall, de Gouden Palm-winnende I, Daniel Blake, twee documentaires en nu dus competitiefilm Sorry To Miss You volgden. Zijn nieuwste is even actueel, schrijnend en liefdevol als ‘s mans beste werk. Het gaat over een echtpaar dat alle eindjes aan elkaar moet knopen om rond te komen. Hij als pakketbezorger, zij als thuiszorgmedewerker. De twee kinderen lijden onder de afwezigheid, de financiële onzekerheid en alle stress die hun ouders mee naar huis nemen.

    Het is overleven, zoals zovelen dagelijks doormaken, maar dat zo weinig wordt gefilmd. Laat staan zo eerlijk en vol mededogen als Ken Loach, scenarist Paul Laverty en vaste editor Jonathan Morris dat al decennialang samen doen. Er zit geen seconde effectbejag of tranentrekkerij bij, en toch ontroert Sorry To Miss You van begin tot einde. Misschien is het wel dat sprankje hoop op een beter leven dat Loach’s werk kenmerkt en zo aangrijpend maakt. Al hangt het aan een zijden draadje, zijn personages blijven geloven dat hun wereld meer verdient.

     

    Voorspelling: niets gaat deze editie van Cannes de energie, snelheid en humor van Give Me Liberty nog inhalen. Na een première op Sundance is dit humaanhilarische portret van een Amerikaans-Russische gemeenschap hier geselecteerd door de Quinzaine, het festivalonderdeel dat zich richt op auteursfilms.

    Deze tweede film van Kirill Mikhanovsky gaat over Victor, een jonge Russische immigrant die -net als Mikhanovsky ooit deed als bijbaan- buschauffeurt voor hulpbehoevende mensen. In een tempo en opeenstapeling fuck ups dat doet denken aan Good Time (2017) haalt hij mensen thuis op, beginnend met zijn verwarde grootvader, maar alles gaat mis als hij zich later die ochtend laat overhalen om een groep bejaarde Russen naar een begrafenis te brengen.

    Racend door de straten van winters Milwaukee mist hij alle deadlines, maar je sympathie blijft bij Victor, omdat hij (te) onzelfzuchtig alle borden in de lucht probeert te houden. Het is After Hours meets Little Miss Sunshine, maar dan recht uit het hart, ongepolijst en zoetzuur. Zoals de beste roadmovies horen te zijn. De acteursgroep is een mengeling van amateurs en professionele acteurs, waarvan velen mentaal of lichaam beperkt, een zeldzaamheid in de filmwereld. Gelukkig heeft distributeur September Film Give Me Liberty gekocht, dus dit zwartkomische pareltje is later dit jaar bij een filmtheater bij u in de buurt te zien.

     

    Cannes
  • Cannes 2019: Dag 2

    Tuesday 14 May 2019

    Eye-filmprogrammeur Ronald Simons houdt op deze plek de komende tien dagen een verslag bij van de films, de sfeer en alle roddels van het 72ste filmfestival van Cannes.

    Terwijl bewapende gendarmes de Croisette en omstreken veilig maken voor ongenode gasten, en de straten van Cannes vollopen met galakleding maakte het belangrijkste theater van de stad zich gisteren op voor de openingsceremonie.

    Stipt om half acht ‘s avonds opende in het Grand Auditorium Louis Lumière het 72ste festival met een half uur durende ceremonie, voor het tweede achtereenvolgende jaar gepresenteerd door de Franse acteur en televisiepersoonlijkheid Edouard Baer. Na een paar grollen, een ode aan de onlangs overleden grand-mère du cinema Agnès Varda, een performance van het themaliedje Sans Toi uit Varda’s beroemde film Cléo de 5 à 7 en het voorstellen van de jury (zie foto) was het tijd voor de vermakelijke openingsfilm The Dead Don't Die, geschreven en geregisseerd door Jim Jarmusch.

     

    Cannes