Cronaca di un amore

Cronaca di un amore, Antonioni’s speelfilmdebuut, bevat al de koele elegantie en typische stijlkenmerken van zijn latere films, zoals de precieze mise-en scène van twee geliefden die van elkaar vervreemd raken. Koele beelden, onderdrukte emoties, grote cinema. Filmprogramma bij de Antonioni-expositie ‘Il maestro del cinema moderno’.

Antonioni ruilde zijn vroegere, door het neorealisme geïnspireerde documentaires (Gente del Po, N.U.) in voor een film noir-achtig verhaal over een overspelige vrouw, Paolo Molon Fontana, die met haar armlastige minnaar een plan beraamt om haar vermogende echtgenoot te vermoorden. Voordat het zover komt overlijdt de man echter.

In elegante, koel gekadreerde beelden, in contrastrijk zwart-wit, spitst Antonioni het verhaal toe op de morele consequenties van een niet uitgevoerde daad: de verhouding tussen twee clandestiene geliefden komt onder druk te staan van hun knagende geweten. De hoofdrol is voor Lucia Bosé, Antonioni’s eerste muze.