Labyrinth

Opeens was er de schokkende mededeling dat David Bowie was overleden, drie dagen na zijn 69ste verjaardag. EYE herdenkt de Thin White Duke met de vertoning van de 35mm kopie van Labyrinth, een zelden in de bioscopen gedraaide fantasy-vertelling met Bowie in de hoofdrol als koning van de aardmannetjes. Bowie tekende ook voor de muziek en teksten van de door hem gezongen songs.

Voor zijn fantasy-familiefilm koos regisseur Jim Henson popster David Bowie voor de rol van ‘Jareth the Goblin King’. Als koning der kabouters resideert hij in een slot in een Escher-achtig labyrint. Daar wacht hij op de komst van Sarah, het vijftienjarige meisje dat liever niet oppast op haar kleine broertje. Als zij uitroept: ‘Ik wou dat de aardmannetjes je meenamen’ wordt ze op haar wenken bediend – Sarah rest niets anders dan hem terug te halen uit Jareths magische onderaardse rijk.

Bowie gaf een overtuigende vertolking van de sensuele kabouterkoning die een pubermeisje op de rand van volwassenwording weet te verleiden. Toch werd de film – naar een scenario van oud-Monty Python-lid Terry Jones – niet het kassucces waar de producenten op hadden gehoopt; de zanger zou hierna niet meer in een dragende rol in een bioscoopfilm verschijnen.

Bowies memorabele optredens als buitenaards wezen (Nicolas Roegs The Man Who Fell to Earth, 1976), profiteur van rijke, eenzame weduwen in het Berlijn van de Weimar-tijd (David Hemmings Just a Gigolo, 1978) en – vooral – als de onkreukbare Britse krijgsgevangene majoor Jack ‘Strafer’ Celliers die onderdrukte homo-erotische gevoelens uitlokt bij een wrede Japanse kampcommandant (Nagisa Ôshima’s Merry Christmas Mr. Lawrence, 1982) zullen alle Bowie-fans op het netvlies gebrand blijven staan.