Otto

Cao Guimarães volgt op intuïtieve wijze de zwangerschap van zijn vrouw en de geboorte van zijn zoon. Het intiem gefilmde dagboek is een ode aan het leven, een viering van de liefde. Onderdeel van de tentoonstelling Locus: Apichatpong Weerasethakul – Cao Guimarães.

'De diepste subjectieve ervaringen zijn ook de meest universele, want door deze ervaringen bereikt men de oerdiepte van het leven.' Met dit citaat van de Roemeense schrijver Emil Cioran opent Otto, waarin Guimarães zijn vrouw Florencia Martínez filmt tijdens haar zwangerschap en de geboorte van hun zoon, een van de meest intieme en universele gebeurtenissen in een mensenleven.

Een vakantie in Istanbul, regendruppels, zeeschuim, een echo van zijn ongeboren zoon, een appel uit een mouw - Guimarães filmt het alsof hij het voor het eerst ziet, vol verwondering voor de schoonheid en de mystiek van het alledaagse. Hij begeeft zich met de statische shots van Otto op de grens van fotografie en film, en schakelt soepel tussen huiselijkheid en uitzonderlijkheid, het kleine en het grote.