Eerbetoon Frans Weisz - drie weken lang aandacht voor een van Nederlands belangrijkste filmmakers

6 februari 2018

Hij wordt dit jaar tachtig, maar dat acht hij van ondergeschikt belang. Belangrijker is ademhalen, leven, blijven leven en films maken. Vorige week ging zijn nieuwste film Het leven is verrukkulluk in première - met zoon Géza Weisz in een van de hoofdrollen - en de komende drie weken zijn Weisz’ belangrijkste films, van Het gangstermeisje (1966) tot Happy End (2009), te zien in EYE.

Het eerbetoon aan Frans Weisz belicht verschillende facetten van zijn carrière, van de invloed van de nouvelle vague in de debuutfilms Een zondag op het eiland van de Grande Jatte (1965) en Het gangstermeisje (1966) tot Weisz' reflectie op zijn joodse achtergrond en de shoah in Charlotte (1980) en Happy End (2009).

De regisseur is bij flink wat voorstellingen aanwezig, vaak in gezelschap van cast en crew van de vertoonde films.

gesprekken met kenners

NRC-redacteur Bas Blokker praat met Frans Weisz over de samenwerking met Bas’ vader Jan Blokker, een van Weisz’ vaste scenarioschrijvers. Oud-filmjournalist Hans Beerekamp duikt in Weisz’ verleden als regisseur van grote publieksfilms. Met De inbreker (1972), Naakt over de schutting (1973) en Rooie Sien (1975) trok Weisz, wiens leven in de film in 1958 begon op de Filmacademie, honderdduizenden bezoekers, het waren de gloriejaren van de Nederlandse film. 

In zijn bijna zestigjarige carrière werkte Frans Weisz met alle grote acteurs uit de Nederlandse film- en theaterwereld. Weisz regisseerde onder anderen Kitty Courbois, Rijk de Gooijer, Willem Nijholt en Pierre Bokma en geldt als een van de beste acteursregisseurs van Nederland. 

feestelijke opening: Een zwoele zomeravond

Frans Weisz – Filmen is verrukkulluk opent met de vertoning van Weisz’ wervelende verfilming van de legendarische Werkteater-voorstelling uit de jaren tachtig, in aanwezigheid van de regisseur en leden van de cast en crew.

Een zwoele zomeravond (1982, met o.a. Marja Kok, Cas Enklaar en Olga Zuiderhoek) was destijds een belevenis: regisseurs Frans Weisz en Shireen Strooker maakten geen registratie van de hilarische zomervoorstelling van het Werkteater maar lieten het stuk opnieuw spelen; achter de camera stond niemand minder dan Robby Müller, Wim Wenders’ vaste cameraman.

De film werd recentelijk door EYE digitaal gerestaureerd en is nu in volle glorie te bewonderen.