Thema

Syrian New Waves

8 t/m 10 september - film, art, music, talks

Van 8 t/m 10 september vertoont EYE het werk van een nieuwe generatie Syrische filmmakers die zich afzet tegen de overdaad aan schokkende beelden online en het eenzijdige beeld dat daardoor van hun land is ontstaan. Syrian New Waves bevat beschouwende documentaires die teruggrijpen naar persoonlijke herinneringen en verwijzen naar de klassieke cinema. Na het eindeloos delen van beelden is het tijd voor de interpretatie ervan. Drie dagen film, beeldende kunst, muziek en debat.

Om deze video te bekijken moet je cookies accepteren klik hier

Syrian New Waves verbindt het werk van Ammar al-Beik, Avo Kaprealian en Sara Fattahi met de taal, thema’s en esthetiek van regisseurs Jean-Luc Godard, Bernardo Bertolucci, Sergej Paradzjanov en Chantal Akerman. Makers van verschillende generaties en nationaliteiten die in hun werk gelijksoortige vragen stellen. Hoe verhouden je persoonlijke gefilmde herinneringen zich tot historische beeldarchieven en het collectieve visuele geheugen? Hoe maak je van de geschiedenis van één volk een universeel, poëtisch verhaal over lijden en strijd? Hoe verfilm je het dagelijkse familieleven in een omgeving die onveilig is? Syrian New Waves schept ruimte voor bezinning op het filmen in een tijd van visuele overdaad.

filmmakers in eye

De Syrische filmmakers zijn aanwezig om hun werk te voorzien van commentaar. Aanvullend op het hoofdprogramma zijn er Q&A’s en live talks. Op de openingsavond geeft dj en muzikant Hello Psychaleppo een live performance bij de film Houses without Doors, waarvoor hij ook de muziek maakte.

#eyesyrian  attend on facebook

Syrian New Waves is gecureerd door Donatella Della Ratta; schrijver en academicus, gespecialiseerd in media, de kunsten en Arabische cultuur.

artikelen

statement letter syrian new waves

''Dag na dag worden de sites van sociale netwerken overspoeld met beelden van Syrië die worden gebruikt om van geweld te getuigen, het af te wijzen en af te beelden. Door deze non-stop digitale documentatie worden deze beelden van leven en dood banaal in hun eindeloze herhaling, want het dwangmatige real-time delen ervan lijkt het geweld te esthetiseren en ons er ook ongevoelig voor te maken.

Syrian New Waves is voortgekomen uit het zoeken naar een alternatieve manier om naar real-time gebeurtenissen te kijken. Het is een programma van films en beeldende kunst waarin de hedendaagse Syrische beeld-vorming in een breder perspectief wordt geplaatst dan het alleen maar zien als visuele getuigenis uit een door oorlog verscheurd land.

Om in te gaan tegen het framen van beelden van Syrië als alleen ‘Syrische beelden’—wat suggereert dat ze als vanzelfsprekend synoniem zijn aan geweld, dood en verwoesting en alleen maar dienen om over Syrië te praten—verbindt Syrian New Waves het werk van Ammar al-Beik, Avo Kaprealian en Sara Fattahi met de taal, thema’s en esthetiek van de vermaarde regisseurs Bernardo Bertolucci, Sergej Parajanov en Chantal Akerman.

Ondanks de historische en artistieke verschillen en het feit dat ze uit meerdere generaties komen, stellen deze kunstwerken gelijksoortige vragen, laverend tussen het vastleggen van de werkelijkheid en het herscheppen van diezelfde werkelijkheid met het oog van de camera. Hoe verhouden je persoonlijke gefilmde herinneringen zich tot historische archieven en het collectieve visuele geheugen en waar zijn de raakvlakken? Hoe maak je de biografie van een heel volk, de strijd om te overleven, het lijden en de opstandigheid tot iets universeels, poëtisch, en enigszins meer dan levensgroot? Hoe film je de intieme relatie met geliefden op een vertrouwde plek die voortdurend geteisterd wordt door de dreiging dat je elk moment kunt omkomen of verdwijnen? Hoe verander je een kleine, afgesloten ruimte in een ruimte van conflict en dan van verzoening, om uiteindelijk alle nuances en tegenstrijdigheden van de buitenwereld samen te vatten?

Met afwisselend filmvertoningen, live muziek, gesprekken en een tentoonstelling van beeldende kunst schept Syrian New Waves ruimte voor een hoognodige bezinning op het filmen in een tijd van visuele overdaad; een tijd waarin visuele egodocumenten versmolten zijn met door sociale media gegenereerde beelden en zijn samengegaan met de visuele archieven van het verleden. Na jaren van ziekelijke visuele honger waarin we achteloos honderdduizenden beelden tot ons hebben genomen die onrecht tot onderdeel van ons dagelijks leven hebben gemaakt, is het tijd om onze blik te verleggen van getuigenis naar zingeving.

Van het ‘hier’ zijn van het cameraoog dat voortdurend gebeurtenissen in ontwikkeling vastlegt naar het ‘elders’ van de plaats waar die gebeurtenissen worden geïnterpreteerd en begrepen in hun veelvuldige verbanden met andere historische contexten en gebeurtenissen. Syrian New Waves begint het programma van drie dagen (8-9-10 september 2017) met een bezinning die is geïnspireerd op Jean-Luc Godards Ici et ailleurs. Kan het mislukken van het vastleggen van gebeurtenissen in real-time een kans bieden om het beeld te begrijpen als een ademend object dat een permanente dialoog voert met ons verleden en onze toekomst, met historische archieven en de zwevende databases van het Web 2.0?''

Donatella Della Ratta, curator van Syrian New Waves

a new wave of syrian films exposes the failure of images

A New Wave of Syrian Films Exposes the Failure of Images

by Donatella Della Ratta, 16 september 2016

In an increasingly appalling atmosphere of political stagnation, failed negotiations, and yet another ceasefire that won’t last, there is at least some good news coming out from Syria these days. A new wave of talented filmmakers is silently but powerfully emerging in the midst of a social media-driven compulsion to upload images nonstop and share them in real time.


Still from Avo Kaprealian, Houses Without Doors (2016)

In the immediate aftermath of the March 2011 uprising, Syrian activists and ordinary citizens have widely employed filmmaking to bear witness and denounce human rights abuses, in the hope that the sheer amount of visual media will provoke outrage and push the international community to find a solution to the conflict. However, these efforts have only contributed to aestheticize violence and anesthetize spectators from it. In the end, the incessant documentation of Syrian life has overexposed it — as well as daily deaths — turning the everyday into a banal, uninteresting, repetitive thing.

The endless visual production has taken life away from the art of image-making. Yet an emerging wave of Syrian directors is finally revitalizing it, as they bring life back to film. In particular, three cinematic gems have surfaced from Syria in the past five years: Ammar al-Beik‘s “Syria Trilogy” (The Sun’s Incubator (2011); La Dolce Siria (2014); Kaleidoscope (2015)), Sara Fattahi‘s Coma (2015), and Avo Kaprealian‘s Houses Without Doors (2016). Far from being a mere documentation of Syrian everydayness in wartime, these documentary films start from deep inside the home and the well of family memories.


Still from Sara Fattahi, Coma (2015)

Sara Fattahi’s Coma takes her childhood apartment in Damascus and turns it into a lively setting where her mother and grandmother — and herself, behind the camera — move calmly and proudly as they go about their daily tasks. They are like gentle souls from another era, whose feelings and memories have not surrendered to the desperation and annihilation brought by war. In Houses Without Doors, which is screening on Sunday at the Institute of Contemporary Arts (ICA) in London, Avo Kaprealian transforms his balcony in Aleppo into an open stage where we watch life in the making: both in the streets of his neighborhood that he frantically films, witnessing the war silently swallow the grocery shop, the fruit seller, the bicycles and the market, the kids playing; and in the filmmaker’s apartment, where his parents go on with their daily routine of watching TV, washing the dishes, smoking, and wondering when all of this will be over. In his trilogy, Ammar al-Beik films all things that make up an ordinary life: the birth of his own child, kids visiting a circus, a man and a woman fighting, then making love. Yet suddenly some extraordinary events break into these insignificant, mundane moments: street demonstrations and a revolution in the making; Scud missiles being launched on vulnerable cities and its people; the persistent soundtrack of barrel bombs falling from helicopters.

We do not get to see the war in any of these films, but we sense it. All of a sudden, insignificant actions of ordinary life take on a somber shade, and we feel that darker times are coming. In Coma, we perceive it in the way in which two Damascene women watch Egyptian TV melodramas, their crying intensifying as they will soon have to say goodbye to their daughter and nephew. We sense the war in Houses Without Doors when the young director films his mother packing her bag, just like her Armenian ancestors had to do before, with the bitter awareness that history inevitably repeats itself. And in La Dolce Siria, two children play with a 16mm camera as if it were the heaviest, most inexplicable thing compared to the lightness of Scud missiles crossing the blue sky.


Still from Ammar al-Beik, Syria Trilogy: Kaleidoscope (2015)

Against the social media mantra of real-time documentation and compulsive sharing, Fattahi, Kaprealian, and al-Beik do not film to assert truths or provide evidence of the thing documented, as if the being there of the camera would turn the witnessed event into a quintessential historical testimony. Rather, the directors link different layers of time and spaces, creating connections between the present, old movies from the history of cinema, documentary footage of Syria in past and present times, and their own family archives.

All these layers of images enjoy the same status, which is that of uncertainty. Here images that belong to the collective memory of Syria’s history, such as the first space mission live-broadcast on state TV at the presence of former president Hafez al-Asad in order to celebrate “the most beautiful country in the world,” appear together with footage from the 2011 uprising, where peaceful activists joyfully throw down the statue of the leader and transform a military tank into a kids’ swing. Both sequences, which appear in La Dolce Siria, seem otherworldly and carry the same level of ambiguity, especially when interspersed with oneiric images from Federico Fellini’s Clowns. Which images are truer, more real? What kind of knowledge are we left with, if fiction films have become part of our collective history and imagination, and digital documents are blurred, fuzzy, and endlessly reproduced and remixed in the endless circulation of the web 2.0?

By showing scenes from a Chilean movie from the 1970s — Alejandro Jodorowsky’s El Topo — to illustrate both the violence inflicted on civilians in contemporary Aleppo, and the historical Armenian genocide, Houses Without Doors seems to suggest that fiction can tell the unthinkable and unimaginable more powerfully than any first-person account filmed onsite. Kaprealian employs both the cinematic and historical archive not as mere source material, but as living connections that help us to make sense of the present. His shaky camera suggests that it’s no longer possible to bear witness, even if physically present in such a familiar place as his own neighborhood. Intentionally, he films with a broken lens, which results in a permanent loss of focus to suggest a weakness of vision, a permanent lack of clarity and understanding of all things filmed.

Paradoxically, it is precisely with this fading of vision that a new chapter of Syrian cinema begins — a chapter which starts where the compulsive sharing of real-time events via social media ends: with a gaze that registers the failure of being there. This failure, however, becomes an entry point to making sense of what is happening. It is precisely from this desire of going beyond the image as evidence that a new wave of Syrian cinema is rising. Fattahi, Kaprealian, and al-Beik’s films are animated by a rage and an affection that will take them somewhere unpredictable, but definitively worth watching.

Donatella Della Ratta is the curator of the Syrian New Waves program, 8-10 September 2017, EYE Filmmuseum Amsterdam

persbericht syrian new waves

Syrian New Waves
film, beeldende kunst, muziek en debat

Amsterdam, woensdag 26 juli 2017

Syrische filmers en kunstenaars van nu maken persoonlijke documentaires die sterk zijn beïnvloed door regisseurs als Jean-Luc Godard en Bernardo Bertolucci. De beschouwende films zijn een reactie op de eindeloze herhaling van schokkende oorlogsbeelden op social media. Wat is perceptie en wat is realiteit? Met het programma ‘Syrian New Waves’, van 8 t/m 10 september, biedt EYE een breder perspectief op de Syrische werkelijkheid. Drie dagen film, beeldende kunst, muziek en debat.
Syrian New Waves, van 8 t/m 10 september in EYE Filmmuseum, IJpromenade 1, Amsterdam | eyefilm.nl/syrian

Wie aan Syrië denkt, denkt aan oorlog. Aan chaos, destructie, geweld en verdriet. De afgelopen jaren circuleerden dagelijks beelden op social media van Syrische steden in puin, levenloze kinderen die onder dat puin vandaan werden gehaald, uitgemergelde burgers van belegerde steden, overbevolkte vluchtelingenkampen. Wie dit soort beelden vaak genoeg ziet, kan er ongevoelig voor worden. De beelden verliezen hun kracht.
 
Van 8 t/m 10 september vertoont EYE het werk van een nieuwe generatie Syrische filmmakers die zich afzet tegen de overdaad aan schokkende beelden online en het eenzijdige beeld dat daardoor van hun land is ontstaan. Syrian New Waves bevat beschouwende documentaires die teruggrijpen naar persoonlijke herinneringen en verwijzen naar de klassieke cinema. Na het eindeloos delen van beelden is het tijd voor de interpretatie ervan.
 
Het programma verbindt het werk van Ammar al-Beik, Avo Kaprealian en Sara Fattahi met de taal, thema’s en esthetiek van regisseurs als Jean-Luc Godard, Bernardo Bertolucci, Sergej Paradzjanov en Chantal Akerman. Makers van verschillende generaties en nationaliteiten die in hun werk gelijksoortige vragen stellen. Hoe verhouden je persoonlijke gefilmde herinneringen zich tot historische beeldarchieven en het collectieve visuele geheugen? Hoe maak je van de geschiedenis van één volk een universeel, poëtisch verhaal over lijden en strijd? Hoe verfilm je het dagelijkse familieleven in een omgeving die onveilig is? Syrian New Waves schept ruimte voor bezinning op het filmen in een tijd van visuele overdaad, en toont het Syrië dat de Syriërs kennen.
 
Films en openingsavond
EYE vertoont Houses without Doors (Avo Kaprealian, 2016), Coma (Sara Fattahi, 2015) en Syria Trilogie (Ammar al-Beik, 2011-2015). Ook The color of Pomegranates (Sergej Paradzjanov, 1969), No home Movie (Chantal Akerman, 2015), Io e te (Bernardo Bertolucci, 2012) en Ici et ailleurs (Jean-Luc Godard & Jean-Pierre Gorin, 1976) zijn te zien.
 
De Syrische filmmakers zijn aanwezig om hun werk te voorzien van commentaar. Aanvullend op het hoofdprogramma zijn er Q&A’s en live talks. Op de openingsavond geeft dj en muzikant Hello Psychaleppo een live performance bij de film Houses without Doors, waarvoor hij ook de muziek maakte.
 
Tentoonstelling
De fotocollage Lost Images van filmer en kunstenaar Ammar al-Beik bestaat uit oude foto’s die hij ontdekte op een vlooienmarkt in Damascus en bewerkte tot nieuwe kunstwerken met autobiografische motieven.

curator donatella della ratta

Donatella Della Ratta is schrijver en academicus gespecialiseerd in media, de kunsten en Arabische cultuur. Van 2008 tot 2011 woonde ze in Syrië waar ze een doctoraal onderzoek deed naar Syrisch televisie drama.

Donatella Della Ratta heeft twee monografieën geschreven over Arabische media en ze cureerde verschillende hoofdstukken en essays over Arabische media en politiek. Ze beheerde van 2008 tot 2013 de Arabische gemeenschap van de internationale NGO Creative Commons.

Donatella cureerde verschillende exposities, kunst- en filmprogramma’s over opkomende Syrische kunst en creatieve uitingen. Zo organiseerde ze tijdens de Biënnale van Venetië in 2015 Syria off frame - een multimediale kunstshow van 140 Syrische kunstenaars in samenwerking met Luciano Benetton’s Fabrica.

Donatella Della Ratta spreekt vloeiend Arabisch en is mede-oprichter van Syria Untold.

programma

film

vrijdag 8 september

19.00 uur: vertoning Houses Without Doors met live muzikale begeleiding door dj/producer Hello Psychaleppo
In aanwezigheid van regisseur Avo Kaprealian met Q&A na afloop
21.30 uur: voortzetting openingsavond met een live set van Hello Psychaleppo, de tentoonstelling Lost Images van Ammar al-Beik en hapjes en drankjes van The Syrian Chefs

zaterdag 9 september

14.30 uur: vertoning Ici et Ailleurs (1976) van Jean-Luc Godard e.a. & live talk – Donatella Della Ratta in gesprek met Nat Muller en Geert Lovink
19.00 uur: vertoning Coma (2015) van Sara Fattahi
In aanwezigheid van regisseur Sara Fattahi met Q&A na afloop
21.45 uur: vertoning No Home Movie (2015) van Chantal Akerman

zondag 10 september

16.30 uur: vertoning The Color of Pomegranates (1969) Sergej Parajanov
19.00 uur: vertoning Syria Trilogy: The Sun’s Incubator (2011), La dolce Syria (2014) en Kaleidoscope (2015) van Ammar al-Beik
In aanwezigheid van regisseur Ammar al-Beik met Q&A na afloop
21.15 uur: vertoning Io e te (2012) Bernardo Bertolucci

Alle films zijn Engels ondertiteld, voertaal bij de nagesprekken is Engels.

tentoonstelling

De fotocollage Lost Images van filmer en kunstenaar Ammar al-Beik bestaat uit oude foto’s die hij ontdekte op een vlooienmarkt in Damascus en bewerkte tot nieuwe kunstwerken met autobiografische motieven.

Lost Images – kunstwerken van Ammar al-Beik, te zien van 31 augustus t/m 13 september in de Foyer bij Cinema 1.

Agenda

vrijdag, 8 sep 2017

  • 19:00
    8 sep 2017
    film

    Houses Without Doors + Hello Psychaleppo

    Avo Kaprealian, SY/LB 2016

    Houses Without Doors is de openingsfilm van het Syrian New Waves programma in EYE. De...

    Live muzikale begeleiding Hello Psychaleppo en na afloop Q&A met regisseur Avo Kaprealian
  • 21:30
    8 sep 2017
    muziek

    Hello Psychaleppo

    Hello Psychaleppo, SY 2017

    Hello Psychaleppo is het elektronische-muziekproject van de jonge Syrische producer Samer Saem Eldahr...

zaterdag, 9 sep 2017

  • 14:30
    9 sep 2017
    film

    Ici et ailleurs

    Jean-Luc Godard & Jean-Pierre Gorin, FR 1976

    Zelfkritische film van Godard is ook een overtuigende kritiek op de cinema zelf en daarnaast een...

  • 19:00
    9 sep 2017
    film

    Coma

    Sara Fattahi , SY/LB 2015

    In deze documentaire voeren drie generaties Syrische vrouwen rustig en trots hun dagelijkse taken uit...

    na afloop Q&A met regisseur Sara Fattahi
  • 21:45
    9 sep 2017
    film

    No Home Movie

    Chantal Akerman, BE/FR 2015

    Chantal Akerman legde de laatste dagen van haar moeder vast: de routines van een onzichtbare vrouw....

zondag, 10 sep 2017

Volledig aanbod

Van A tot Z