1000 Eyes of Dr. Maddin, The

Zomaar een greep uit de storyline van Maddins laatste recente productie:een man ondergaat lobotomie om te genezen van zijn vrouwenbillenfixatie (níet kijken bleek geen optie), een andere man pleegt een moord om te verbergen dat hij de verjaardag van zijn vrouw is vergeten en ook is er een deskundige die, luchtig gekleed in openhangende kamerjas, doceert over de beste methode om een bad te nemen.

In het universum van Guy Maddin (1956) worden zwarte sprookjes en lichte aberraties in de vorm gegoten van gestileerd melodrama, geënt op de stillefilmcultuur van de jaren twintig. In de documentaire The 1000 Eyes of dr. Maddin probeert de Franse filmjournalist Yves Montmayeur door te dringen in de werkmethoden en inspiratiebronnen van de “Canadese David Lynch”; hij praat uitgebreid met enkele van Maddins favoriete acteurs en regisseurs, onder wie Udo Kier, Isabella Rossellini en John Waters, en weet met clips uit het werk van Fritz Lang (de titel is een allusie op Langs Die 1000 Augen des Dr. Mabuse), Georges Méliès en Luis Buñuel de voedingsbodem van Maddins films bloot te leggen.

Maddin verwierf zijn grootste bekendheid met de documentaire My Winnipeg (2007), surreëel portret van zijn geboorteplaats; ook Tales from the Gimli Hospital (1988) en Dracula: Pages from a Virgin Diary (2002) trokken de aandacht, al was het alleen al omdat in de laatste film het Dracula-personage zwijgend vorm krijgt door middel van bloederige pantomime.

“**** (NRC Handelsblad)