Boys Go to Jupiter

“Have a Grubby day!”

Welkom in Julian Glanders heerlijk vreemde, neonkleurige wereld, waar we kennismaken met Billy 5000, een schoolverlater die ooit nog “de menselijke rekenmachine” werd genoemd, maar nu $5.000 probeert te verdienen als maaltijdbezorger voor de app Grubster. Op een dag ontmoet Billy een donutvormige alien die wordt opgejaagd door Dr. Dolphin, een sapjesmagnaat die gemuteerde vruchten kweekt van maanstenen. En als je denkt dat dit zich allemaal ergens afspeelt op Jupiter, nee hoor, dit is gewoon een alternatief Florida.

Was de pandemie dan toch nog ergens goed voor? Glander kreeg het idee voor deze droge, muzikale komedie toen hij veel tijd doorbracht op Google Street View tijdens de lockdown. Hij groeide op in Tampa en door in 3D wat rond te scrollen in Florida kreeg hij het gevoel dat hij er terug was. Een breinscheet of twee later (en vele uren in Blender) zag Boys Go to Jupiter het daglicht.

Glanders creativiteit werd geprikkeld door verschillende invloeden, zoals aflevering en van Peanuts, de soms bevreemdende Rankin/Bass holiday specials, de claymation-serie van Frog and Toad, naast zijn eigen geanimeerde GIFS en werk voor Adult Swim. En zo levert de animator een verrassende en veelgelaagde lo-fi indiefilm af die wat wegheeft van een cosy game. Boys Go to Jupiter geeft ons zelfs een paar memorable muzieknummers, waaronder een ballade over de verschillende manieren waarop je je eitje kunt eten en een buitenaards lied die Amerikaanse maaltijden recenseert. Je krijgt dan wel een hilarische collage van bizarre ontmoetingen, Glander slaagt erin ook een actueel verhaal te vertellen over economische ongelijkheid en onze laatkapitalistische westerse maatschappij.