ChaO

Regisseur Yasuhiro Aoki plaatste zijn eerste lange anime nu eens niet in Japan, maar in Shanghai. En wat voor Shanghai! In de nabije toekomst leven in de uitgestrekte Chinese miljoenenstad mensen en meermensen harmonieus samen, met een spectaculaire infrastructuur die beide groepen bedient.

Spectaculair is dit Shanghai überhaupt: huizen, straten, buurten en vergezichten, getoond vanuit alle mogelijke perspectieven, zijn ontzagwekkend gedetailleerd, vol levendige details, visuele grapjes en (meer)mensen in alle vormen en maten – nota bene voor zo’n zeventig procent handmatig geanimeerd. Het is expres te veel om allemaal in één keer te bevatten, vertelde Aoki: kijk hem gewoon nog maar een keer.

Dat gevoel overweldigd te worden is precies wat meerprinses ChaO overvalt als ze probeert deze krioelende stadse meute te navigeren. Maar ja, ze moet wel, want ze houdt nu eenmaal onvoorwaardelijk van Stephan, die haar tenslotte ook zijn eeuwige liefde heeft verklaard. Klein probleem: Stephan heeft geen idee waar ze het over heeft. En als ChaO zich niet geaccepteerd voelt, verandert ze van een meermin in een enorme (en enorm schattige) vis.

Deze juryprijswinnaar op het animatiefestival van Annecy, onmiskenbaar een creatie van de studio achter Mind Game (2004) en Tekkonkinkreet (2006), is een feest van beweging, van ChaO’s uit water gevormde kapsel tot de slapstickachtige actiescènes. Met een propvol verhaal dat nooit stilstaat – en daarbij soepeltjes over een paar plotgaten heen springt – en de klassieke boodschap (in de traditie van The Little Mermaid, 1989, Ponyo, 2008, en Lu Over the Wall, 2017), dat het de liefde is waarmee we onze verschillen kunnen ontstijgen.