Chilly Scenes of Winter

Salt Lake City in de winter: jonge gemeenteambtenaar Charles verveelt zich te pletter op zijn werk en treurt om het einde van een korte, maar hevige affaire met zijn collega Laura. Obsessief probeert hij haar terug te winnen nadat zij teruggekeerd is naar haar echtgenoot.

Charles’ pogingen zullen vruchteloos blijven, zoals Laura duidelijk maakt. De vraag rijst: ziet Charles Laura voor wie zij is, of is zij slechts de projectie van oververhitte mannelijke verbeelding?

Melancholische tekening amour fou

Voor haar komisch-wrang portret van de complexe relatie tussen een jonge man en vrouw tegen de achtergrond van stuurloos seventies-Amerika, nam Micklin Silver de gelijknamige roman van schrijfster Ann Beattie tot uitgangspunt.

De film werd in 1982 door United Artists heruitgebracht, na de weinig succesvolle première in 1979 (onder de titel Head over Heels). Micklin Silvers laconieke en soms melancholische tekening van een amour fou tussen twee generatiegenoten raakte een snaar; de film werd een cultfenomeen, niet in het laatst door het levensechte spel van John Heard en Mary Beth Hurt en de pakkende dialogen.

Over de regisseur

Terwijl mannen als Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Peter Bogdanovich begin jaren zeventig furore maakten als de hippe regisseurs van het nieuwe, avontuurlijke Hollywood, werkte Joan Micklin Silver (1935-2020) in de luwte gestaag door aan een oeuvre.

De in een gezin van Russisch-joodse immigranten geboren scenarioschrijver, speelfilmregisseur en documentairemaker boekte haar eerste succes met Hester Street (1975), verfilming van een novelle over joods (immigranten)leven in Amerika (opbrengst: 5 miljoen dollar).

Zoals meerdere vrouwen in de filmindustrie stuitte Micklin Silver op forse tegenwerking; vrouwen zouden te weinig autoriteit op de set hebben, het werk fysiek niet aankunnen of emotioneel te labiel zijn. Niets van dat alles bleek waar, zoals Micklin Silver en andere vrouwelijke regisseurs bewezen.

De studio’s weigerden haar tweede speelfilm, Between the Lines (1977), die ze met haar man, projectontwikkelaar Raphael D. Silver, als independent productie uitbracht. Later werkte ze wel met grote studio’s, zoals United Artists, Warner Brothers (Crossing Delancey, 1988) en New Line Cinema (Big Girls Don’t Cry... They Get Even (1991). De films verdienden meestal het drie- tot tienvoudige terug van de productiekosten, stevig bewijs dat vrouwen in het Amerikaanse commerciële systeem niet onderdeden voor mannelijke regisseurs.