Chungking Express

In het opvallend gestileerde Chungking Express lijden twee politiemannen (Takeshi Kaneshiro en Tony Leung) beiden aan een gebroken hart. De een bestrijdt zijn liefdesverdriet met hardlopen, de ander heeft zo te lijden onder het vertrek van zijn vriendin dat hij niet merkt dat het snackbarmeisje Faye stapelverliefd op hem is.

Ananas uit blik

Chungking Express is een iconisch werk uit de jaren 90 en de film die van Wong Kar Wai een instant publiekslieveling maakte. Alles is mogelijk in Wongs glorieus gefilmde meesterwerk, dat de combinatie van ananas uit blik en 'California Dreamin'' van The Mamas & The Papas voor altijd tot het toppunt van romantisch verlangen maakte.

...schitterend...verrast...schitterende decors... (**** VPRO/Cinema.nl)

...enerverend...perfect...even verfrissend als virtuoos... (De Filmkrant)

...eigenzinnige, humorvolle sfeer...grappig en apart...liefdevol...prachtig...aangrijpend... (Cinemagazine)

Garrett Bradley

Keuzefilm van de Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Garrett Bradley, aan wie Eye een tentoonstelling wijdt. Over haar filmselectie zegt ze:

Deze constellatie van films heeft mij in de loop der jaren gevormd, als een verschrikkelijke en prachtige symmetrie – een reeks visioenen die niet alleen de afgrond van menselijke onwetendheid en gewelddadige macht weerspiegelen, maar ook het stille, koppige verzet.

Deze berichten uit de randen van het menselijk bewustzijn vormen een bastion tegen het uitwissen van herinneringen. Wanneer kunst tot zwijgen wordt gebracht, wordt het verleden gesteriliseerd, het heden afgevlakt door braafheid, en de toekomst een herhaling van vastgeroeste mythen. Zo ontstaat een verhaal dat zijn eigen lelijkheid niet onder ogen durft te komen, noch de moed heeft om er voorbij te fantaseren.

Deze werken zijn niet louter amusement (hoewel sommige wel zo zijn gemaakt); het zijn koortsdromen over onze gedeelde menselijke conditie, hoe we wankelen onder het gewicht van de geschiedenis en toch nog steeds ons hoofd opheffen om te dromen. Ik keer steeds weer naar deze films terug omdat ze me eraan herinneren dat, hoewel de wereld vaak wreed is, ons collectieve vermogen om te volharden, te vechten en iets beters te bedenken, een verzet is dat zo diepgaand is dat het grenst aan het sublieme.