Dandelion's Odyssey

Als je op het festival een cynicus tegenkomt die zegt: “Alles is al eens gedaan”, kun je die doorverwijzen naar Dandelion’s Odyssey: een episch interplanetair ruimteavontuur, met als hoofdpersonen... vier paardenbloempluisjes. Zonder mensen, zonder woorden, maar met een opmerkelijk sounddesign – als een soort flora-versie van Flow (2024) – ontsnappen vier pluisjes aan de nucleaire vernietiging van de aarde om te beginnen aan een adembenemende reis door de kosmos, op zoek naar een nieuwe thuisplaneet.

‘Planètes’ is dan ook de oorspronkelijke titel van deze eerste lange animatie van de Japanse Momoko Seto, die met de kortfilms Planet A (2009), Planet Z (2011), Planet Σ (2014) en Planet ∞ (2018) haar unieke techniek jarenlang heeft verfijnd. Haar CG-pluisjes bewegen, elk met een eigen persoonlijkheid, door een wereld van soepele live-action timelapses en extreme slowmotion, handgemaakte maquettes en macro-opnames vanuit pluisjesperspectief – zodat een kikker eruitziet als een reusachtig monster en een agressieve bidsprinkhaan afkomstig lijkt uit Jurassic Park (1993).

Want dit is een dramatisch, geen komisch avontuur. Geen Silly Symphonies-bomen met gezichten en takken als armen, benadrukt regisseur Seto in interviews, maar je echt proberen in te leven in een plant. Flora die anders slechts het decor vormt, is hier de hoofdpersoon. Waarbij Seto ook haar eigen achtergrond als Japanse immigrant die zich in Frankrijk probeert te wortelen, betrekt op haar diepere bedoeling: een holistisch beeld geven van het leven, waarin alles met alles samenhangt. Won de Paul Grimault Prijs in Annecy en een Fipresci-prijs in Cannes.