De Indische tafel, jongens van de Japanse kampen

Wekelijks komen de mannen samen voor een Indonesische lunch. Geboren in het koloniale Nederlands-Indië vóór de oorlog, reflecteren de mannen op hoe hun leven veranderde tijdens de Japanse bezetting. Ze blikken terig op hun bestaan in de kampen, de bevrijding door de atoombom, de strijd van jonge Indonesische vrijheidsstrijders en hoe de oude koloniale macht terugkeerde in de vorm van nieuwe kapitalistische bedrijven die meer winst maakten dan ooit.

Aan hun kinderen hebben zij allemaal maar weinig verteld. “Opmerkelijk,” zegt een van hen, “ik heb jou nu meer verteld dan ik ooit aan mijn eigen zoon heb verteld.” Wat opvalt in hun verhalen is dat de mannen zelden spreken over wat de Japanners hun aandeden. In plaats daarvan vertellen ze over hoe ze hun vaders misten, en hoe die vaders tewerkgesteld werden, bijvoorbeeld aan de Birma-spoorlijn. Ze spreken over de honger, over hoe hun moeders werden geslagen en hoe lichamen uit het kamp werden gedragen. Dagboeken vormen een rode draad in de film.

De film eindigt niet bij de Japanse capitulatie. De mannen herinneren zich hoe de atoombom hun leven redde, maar ook hoe beschamend dat voelt. Ze spreken over de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en over hoe koloniale bewoners werden gedood of geïnterneerd , ditmaal door jonge Indonesische vrijheidsstrijders. Het koloniale regime veranderde in een kapitalistisch systeem, waarin bedrijven als Shell meer winst maakten dan ooit tevoren. Met hun koloniale verleden bieden de hoofdpersonen een uniek perspectief op deze geschiedenis.