Decorado

In 2010 publiceerde de Spaanse Alberto Vázquez een stripverhaal, dat hij in 2017 bewerkte tot een korte film. De serie die hij daarop wilde baseren ging niet door, maar hij had wel zo veel ideeën ontwikkeld dat die de basis konden vormen voor deze avondvullende animatiefilm.

En zo heeft Decorado vijftien jaar later zijn ultieme vorm gevonden. Wat in de zwart-witte kortfilm nog vooral een zwart-komisch concept was, over iemand die het Black Mirror meets The Truman Show-achtige gevoel heeft dat de hele wereld alleen maar een decor is, wordt in deze lange kleurenfilm een existentiële fabel. Want het idee dat onze held Arnold, een chronisch sombere muis, misschien puur paranoïde is – met een compleet egocentrische introversie waaraan zijn hardwerkende partner ten onder gaat – wordt dit keer veel serieuzer genomen.

De waanzinnige over de top-uitbarstingen van bloederig geweld uit Vázquez’ Unicorn Wars (2022) zie je hier maar sporadisch. Het geweld is meestal realistischer ingebed in het (vaak toch nog steeds zwart-komische) drama. Maar nog vaker ligt de nadruk op het psychologische drama van Arnold, zijn relatie en zijn vrienden.

Niet voor niets knipoogt de film evengoed naar On the Waterfront (1954) als naar Disney’s Sneeuwwitje (1937). En noemt Vázquez bij zijn inspiratiebronnen Mickey Mouse en Donald Duck in één adem met Ingmar Bergmans Scènes uit een huwelijk (1973). Resultaat: Tinkerbell heet hier ‘Depressie’. Maar misschien droomt Arnold alles alleen maar? “Onmogelijk”, aldus zijn dokter. “In deze wereld kun je niet dromen.”