Endless Cookie

Animator Seth Scriver, die de vele anekdotes van zijn oudere halfbroer Peter – Pete – wilde documenteren, kwam er al snel achter dat je in een huis met zeven kinderen en twaalf honden geen ‘schone’ interviewopnamen kunt maken. En dus animeerde hij al die onderbrekingen ook maar gewoon. En omdat het bovendien veel te duur was om elke keer vanuit Toronto naar Shamattawa te reizen, stuurde hij meestal alleen het opnameapparaat – en had daar dan dus verder überhaupt geen controle meer over.

Maar juist al die onderbrekingen (een kind met lawaaiig speelgoed, piepende puppy’s onder de trap, een buur die binnenstapt) brengen Pete’s dagelijks bestaan tot leven. Rommelig, gezellig, gemeenschappelijk. En nooit al te serieus – net als de titel. Het nadeel werd een voordeel. En won de Contrechamp Grand Prix in Annecy.

Seth heeft een Witte moeder, de moeder van Pete is Cree van de Shamattawa First Nation. Wat deze animatiedocumentaire doet, past in de traditie van oral history. Maar dan niet te plechtig: in Endless Cookie is iedereen een vrolijke karikatuur, alles is kleurrijk en de laconieke Pete heeft misschien wel het meest aanstekelijke lachje van Kaboom 2026.

En juist dat maakt de zware kanten van het Indigenous bestaan, die er wel degelijk zijn, zo pijnlijk. Omdat ze achteloos voorbijkomen in dat warme, lieve familieleven. Hoe de taal verdwijnt, hoe klein het gebied is geworden waarin deze oorspronkelijke bewoners nog mogen leven en jagen, hoe absurd gewelddadig de Canadese overheid tegen hen kan zijn.

Negen jaar deden ze erover, Seth en Pete. Maar dan heb je ook wat.