Fat Girl

Twee zussen worstelen met hun ontluikende seksualiteit en klampen zich aan elkaar vast in een ingewikkelde haat-liefdeverhouding. Hun eerste ervaringen met de liefde blijken confronterend en verwarrend.

De vijftienjarige Elena is slank, opvallend mooi en een echte verleidster; de drie jaar jongere Anaïs is dik, ontevreden over haar uiterlijk en opvallend intelligent. Anaïs ziet hoe Elena het aanlegt met de Italiaanse rechtenstudent Fernando, ze observeert haar zus nauwlettend in haar eerste liefdesnacht, waarin schaamte en lust om voorrang strijden.

De eerste seksuele ervaring van de romantische Anaïs is een verkrachting. Breillat laat echter in het midden hoe het meisje haar gewelddadige ontmaagding heeft ervaren: doet Anaïs geen aangifte omdat ze blij is dat ze in seksueel opzicht op gelijke hoogte is gekomen met haar oudere zus?

Onverhuld

Fat Girl (À ma soeur) volgde op het geruchtmakende Romance (1999), waarin een jonge vrouw seksuele relaties aangaat buiten haar vaste verhouding om, op zoek naar iets dat wezenlijk is voor de ontmoeting tussen twee mensen. Wat dat ‘iets’ is wordt op tal van heftige manieren beleefd, onverhuld in beeld gebracht door Breillat.

In Fat Girl werpt Breillat licht op de manier waarop vrouwen hun lichaam ervaren in relatie tot de mannelijke blik en toont de psychologische effecten van wat nu ‘fat shaming’ heet. Breillat werkt het thema uit in hard-realistische vorm, legt het geweld dat uitgeoefend wordt op vrouwenlichamen expliciet vast, maar laat ook ruimte voor de tegenstrijdige, diffuse verlangens die de erotiek vorm geven.

Net als collega-regisseurs als Claire Denis (Trouble Every Day) en Michael Haneke in La pianiste focust Breillat op gendergerelateerde machtsverhoudingen (beide films zijn ook in Eye te zien). De onverbloemde, transgressieve manier waarop dat gebeurt lijkt ver verwijderd van de veel ingetogener, wellicht puriteinsere cinema van nu.

Over de regisseur

Catherine Breillat (1948) verwierf aanvankelijk bekendheid als roman- en scenarioschrijver. Ze was onder meer verantwoordelijk voor de scripts van Liliana Cavani’s La pelle (1981) en Federico Fellini’s E la nave va (1983). In 1977 debuteerde ze als regisseur met Une vraie jeune fille (adaptatie van Breillats roman Le soupirail). Wegens zijn vermeende pornografische karakter kon de film pas in 2000 worden uitgebracht. Breillat kreeg internationale bekendheid met Romance en Fat Girl. Haar laatste speelfilm is L'été dernier (2023), waarin een getrouwde vrouw een gepassioneerde verhouding krijgt met haar stiefzoon.

Vertoning 35mm-kopie (uit de Eye-collectie).