Festen (Dogma 95)

Om de zestigste verjaardag van het gezinshoofd te vieren komen de leden van de Klingenfeldt-familie bij elkaar. Een jaar eerder heeft een van de dochters zelfmoord gepleegd, waar de familie bij stil wil staan.

Het feest lijkt op rolletjes te verlopen, totdat oudste zoon Christian het woord krijgt. Hij tikt tegen zijn glas en vraagt om stilte. Wat volgt is een dramatische onthulling die de familiegeschiedenis een onverwachte draai geeft en waarin de waarheid boven tafel komt.

Thomas Vinterbergs met digitale camera’s gedraaide speelfilm won in 1999 de juryprijs in Cannes. Het was de bekroning van de doelstellingen van het door Von Trier en Vinterberg opgestelde manifest Dogma 95.

Dogma: dicht op de emotie

Toen Lars von Trier en Thomas Vinterberg in 1995 hun Dogma-manifest ondertekenden (“film is géén illusie!”) pleitten de twee jonge filmers voor een zo waarachtig mogelijke cinema: geen ‘verzonnen’ verhaaltjes, geen special effects, geen gelikte belichting, geen studioshots, geen soundtrack. In plaats daarvan: filmen met de handheldcamera, dicht op de personages, dicht op de emotie, terug naar de eenvoud en een acteerstijl die het echte leven zo dicht mogelijk benadert.

Films als Festen (Thomas Vinterberg), The Idiots (1998, Lars von Trier), Italian for Beginners (2000, Lone Scherfig) en Open Hearts (2002, Susanne Bier) gelden als boegbeelden van de Dogma 95-beweging en zijn, dertig jaar later, nog een keer te zien in Eye.

Vertoning 2K-restauratie (onder toezicht van Thomas Vinterberg tot stand gekomen).