Go Fish

Max, een hippe, knappe, jonge lesbienne in Chicago, heeft al een jaar geen date gehad en kan ‘de ware’ maar niet vinden. Een vriendin koppelt haar aan Ely. De twee lijken niet veel gemeen te hebben, maar besluiten toch het er samen op te wagen, met het vallen en opstaan dat daarbij hoort.

Regisseur Rose Troche draaide de 16mm-film Go Fish voor de spreekwoordelijke appel en een ei. Cast en crew werden niet of minimaal betaald, gedraaid werd er (‘guerilla style’) in de weekenden en ’s avonds, na het werk.

Groot was Troches verbazing toen de gruizige, maar vrolijke undergroundfilm (budget 15.000 dollar) geselecteerd werd voor het Sundance Film Festival en daar een hit bleek. Er volgde wereldwijde distributie en Go Fish groeide uit tot boegbeeld van zowel de New Queer Cinema (o.a. Gregg Araki, Todd Haynes) als de Indie-beweging.

Veerkracht

Go Fish verscheen kort nadat de aidsepidemie in de VS had huisgehouden in de queer- en gay-gemeenschappen. Er was veel verdriet om alle doden, maar Troche besloot de veerkracht te laten zien van een community die weigerde gestigmatiseerd te worden. De regisseur wilde lesbische seks vieren op het doek: “We laten je zien wat we doen, we laten je de opwinding en vreugde zien. Onze leidraad is: meer seks, minder tragedie.”

Vertoning ter gelegenheid van Pride Amsterdam 2025. Ook andere Lhbtqi-klassiekers zijn in Eye te zien, zoals Happy Together (Wong Kar Wai, 1997) Pink Narcissus (James Bidgood, 1971) en Maurice (James Ivory, 1987).