Het land van mijn ouders

De ouders van Marion Bloem kwamen in 1950 vanuit Indonesië naar Nederland. De in Nederland geboren schrijver en kunstenaar heeft de sterke behoefte om haar familieverleden te begrijpen. Voor het eerst reist ze met haar eigen gezin af naar het ‘thuisland’. Ook ondervraagt ze haar ouders en bezoekt ze reünies van Indische Nederlanders om te onderzoeken met welke plek zij zich eigenlijk verbonden voelen.

Bloems persoonlijke zoektocht resulteerde in 1983 niet alleen in deze documentaire, maar ook in haar bekende roman Geen gewoon Indisch meisje. Marion Bloem (1952, Arnhem) zei destijds bij de uitbreng: "Deze film heb ik gemaakt vanuit mijn behoefte het verleden te begrijpen. Dat verleden brengt mij in contact met de oorsprong van mijn ouders, mijzelf en mijn kind. Wanneer je opgroeit in een land dat nieuw is voor je familie, maar voor jezelf de enige concrete wereld, dan ontbreekt de vanzelfsprekende schakel tussen jouw bestaan en dat van je voorouders."

"Het zoeken naar de geschiedenis van de Indo leverde confrontaties op met het koloniale onderdrukkingssysteem en een revolutietijd, de bersiaptiid, die ik liever uit de weg ging. lk wil niet ontkennen waar mijn wortels liggen. lk wil het verleden niet laten verdwijnen en geneutraliseerd zien in geschiedenisboekjes. Wanneer het zoeken naar mijn oorsprong helpt bij het verwerven van inzichten die bijdragen aan een toleranter en aangenamer bestaan van minderheidsgroepen in Nederland, alleen dan is mijn zoeken gerechtvaardigd. Want Indisch ziin is slechts een metafoor voor anders zijn."

Distributeur Feministisch Filmkollektief Cinemien was baanbrekend in het vergroten van de zichtbaarheid van vrouwelijke filmmakers, waaronder films over migratie die nog steeds actueel zijn, en bracht deze film destijds uit.