Horizonte

Basilio is lang vermist geweest en inmiddels, net als zijn moeder Inés, overleden. Hij keert terug naar zijn huis en naar zijn moeder, maar de twee geesten vinden geen rust. Samen trekken ze door hun door oorlog verscheurde land, terwijl ze onderweg vergeefs contact proberen te maken met de nog levende mensen. Ze ontdekken langzaam maar zeker dat ze grote offers moeten brengen om uit deze situatie te komen.

Horizonte is losjes gestructureerd en verspringt vaak tussen verschillende tijdsperioden, net zoals herinneringen dat doen in het echte leven. De duistere droomlogica en het magisch-realisme worden aangevuld met een al even sinister en minimalistisch production design, versterkt door een afgemeten en goed getimed gebruik van visuele effecten. De elegante cinematografie van Mateo Guzmán Sánchez, vaak gehuld in flarden van mist, maakt van het Latijns-Amerikaanse landschap een derde hoofdpersoon.

De lange takes waarin de personages langzaam uit beeld verdwijnen, is een treffende metafoor voor zowel de oorlog als de herinneringen eraan, net als het vervagen van de personages uit de scènes. Deze rauwe, intense visuele stijl wordt begeleid door een al even indrukwekkend geluidslandschap.

César Augusto Acevedo maakte eerder La tierra y la sombra (2015), die de Caméra d’Or won op het filmfestival van Cannes. Met Horizonte maakte hij een magisch-realistisch drama over de destructieve aard van de mens en onze behoefte om anderen aan onze macht te onderwerpen, op welke manier dan ook.