Il deserto rosso

Giuliana (Monica Vitti) woont met fabrieksmanager Ugo in de voorsteden van Ravenna. De twee hebben een zoontje en delen in de welvaart van de vroege jaren zestig. Maar Giuliana heeft moeite zich aan te passen aan haar omgeving nadat ze een auto-ongeval heeft gehad. Een ontmoeting met een buitenlandse ingenieur (Richard Harris) lijkt haar op te beuren, maar deze man ziet niet dat Giuliana een zenuwinzinking heeft.

Il deserto rosso was Antonioni’s eerste kleurenfilm; de regisseur wilde de gemoedsgesteldheid van de hoofdpersoon tot uitdrukking brengen in het kleurenpalet, van manisch tot statisch. De exterieurs en interieurs reflecteren Giuliana’s stemming in dof grijs, futloos geel of intens rood en groen. ‘Niet eerder werd zo een mistroostige kijk op het moderne leven zo intens op het doek gebracht’, schreef een filmjournalist.

Voor zijn gedurfde aanpak kreeg Antonioni de Gouden Leeuw van het festival van Venetië (beste regie) en de Prijs van de Internationale Filmkritiek.

Verslaafd aan kleur

Antonioni in het boek The Architecture of Vision (1996): "Ik heb geprobeerd elke verhalende bron van kleur zo te benutten dat het bijdroeg aan de sfeer van elke scène. (...) In Il deserto rosso bevinden we ons in een industriële wereld die dagelijks miljoenen objecten van allerlei aard produceert, allemaal in kleur. (...) Zo zijn onze huizen vol kleur, en onze straten en openbare ruimtes vol kleurrijke posters. Door de invasie van kleuren zijn we eraan verslaafd geraakt."

Vertoning in het kader van de Eye Conference 2025 met als thema 'The Colour Fantastic Revisited: Across Global Histories, Theories, Aesthetics and Archives'. Kijk hier voor meer informatie.