Italian for Beginners (Dogma 95)

In een saaie buitenwijk van een Deens stadje arriveert een jonge dominee die de verzamelde gelovigen met nieuw elan wil voorgaan. Echter, niemand bezoekt zijn kerk. Om mensen te vinden gaat de dominee op een cursus Italiaans, waar hij een zestal sombere, door het leven getekende medecursisten ontmoet. Op reis naar Venetië leren de eenzame zielen elkaar kennen.

Het schattige bakkersmeisje, de verlegen hotelklerk, de vermoeide kapster en de mislukte voetballer, allemaal proberen ze hun noordelijke stugheid en ongemak in te ruilen voor Italiaanse passie. In zijn Dogma-variant van de romantische komedie zit Scherfig zijn personages op de huid en tekent ze onopgesmukt eerlijk in al hun innemendheid en weerspannigheid.

Dogma: dicht op de emotie

Toen Lars von Trier en Thomas Vinterberg in 1995 hun Dogma-manifest ondertekenden (“film is géén illusie!”) pleitten de twee jonge filmers voor een zo waarachtig mogelijke cinema: geen ‘verzonnen’ verhaaltjes, geen special effects, geen gelikte belichting, geen studioshots, geen genrefilms, geen soundtrack. In plaats daarvan: filmen met de handheldcamera, dicht op de personages, dicht op de emotie, terug naar de eenvoud en een acteerstijl die het echte leven zo dicht mogelijk benadert.

Films als Festen (Thomas Vinterberg), The Idiots (1998, Lars von Trier), Italian for Beginners (2000, Lone Scherfig) en Open Hearts (2002, Susanne Bier) gelden als boegbeelden van de Dogma 95-beweging en zijn, dertig jaar later, nog een keer te zien in Eye.