Jeune femme

Paula heeft een verhouding van tien jaar achter de rug met haar vroegere docent. Ze is begin dertig, de toekomst ligt open.

shitty baantjes

Paula moet zichzelf zien te hervinden, maar dat lijkt niet erg te lukken. Ze zwerft door Parijs, is vrijwel dakloos en neemt shitty baantjes aan om het hoofd boven water te houden. Daarbij plooit zij zich volledig naar de mensen die zij tegenkomt en belandt ze als au-pair of verkoopster in een lingeriewinkel in wrang-komische situaties.

portret van een generatie

Met Jeune femme maakte regisseur Léonor Seraille niet alleen een indrukwekkende karakterstudie van een jonge vrouw (gespeeld door Laetitia Dosch) maar ook het portret van een portret van een generatie.

Paula is een van de “thirtysomethings' die door het leven lijkt te fladderen, maar weinig perspectief heeft in wereld van flexarbeid en hyperindividualisering. “Paris est une ville qui n”aime pas les gens” liet Seraille weten in een interview; het is het enige geïmproviseerde zinnetje uit een strak geregisseerde film die werd gedraaid met een grotendeels vrouwelijke crew.

“...fraai...sterk...scherpzinnig, dynamisch portret...genuanceerd... (**** NRC Handelsblad)

“Ontroerend portret...enerverend...natuurtalent Laetitia Dosch...kleurrijk karakter... (**** Trouw)

“...het regiedebuut van Serraille pakt je...helemaal in...Sommige scènes zijn zo origineel dat ze zelfs voor losse, absurdistische sketches door zouden kunnen gaan. Uiteraard is dat ook op het conto van Dosch te schrijven, die met haar zowel breekbare als komische en dramatische spel deze film draagt. Hoewel er niet al te veel muziek op de achtergrond klinkt, is de jazzmuziek in de soundtrack een fantastische toevoeging. (**** Algemeen Dagblad)