Kandahar

Nafas, een naar Canada gevluchte Afghaanse journaliste, passeert illegaal de Iraans-Afghaanse grens, op weg naar haar in Kandahar wonende zus die uit wanhoop een einde aan haar leven wil maken.

Een levensgevaarlijke reis door het rijk van de Taliban volgt. Gaandeweg worden de gevolgen van een twintig jaar durende (burger)oorlog zichtbaar; de Afghaanse bevolking is straatarm en wordt verscheurd door haat en onderling wantrouwen. Tegelijkertijd is Afghanistan, zo zien we door de mazen van Nafas’ boerka, een land van ongekende schoonheid en – nog altijd – trotse mensen.

Boeiende mengvorm

Met Kandahar (Safar-e Gandahar) leverde de Iraanse cineast Mohsen Makhmalkbaf een poëtische aanklacht af tegen het internationale gebrek aan solidariteit met de Afghaanse bevolking, vooral wat betreft het lot van de Afghaanse vrouw, die door radicale Taliban-heersers uit het maatschappelijk leven werd verdreven.

De film – geen politiek traktaat maar een boeiende mengvorm van documentaire en speelfilm - ging enkele maanden voor de Al-Qaida-aanslag op de Twin Towers en het Pentagon (11 september 2001) in première in Cannes en was te zien op vele filmfestivals.

Na voltooiing van de film gaf Makhmalbaf twee jaar lang leiding aan verscheidene humanitaire projecten in Afghanistan; een internationale coalitie onder leiding van de VS was toen al de ‘war on terror’ begonnen die het Midden-Oosten nog verder zou destabiliseren en miljoenen doden tot gevolg had.

Over de regisseur

Mohsen Makhmalbaf (Teheran, 1957) geldt als een van de belangrijkste en invloedrijkste regisseurs van de Iraanse cinema. Als 17-jarige opposant van het regime van de sjah werd hij gearresteerd en bracht hij vijf jaar in de gevangenis door.

Mahkmalbaf ontwikkelde zich tot baanbrekend schrijver en maakte na zijn vrijlating in de Iraanse revolutie van 1979 naam als eigenzinnig cineast. Hij regisseerde meer dan dertig documentaires en lange en korte speelfilms die wereldwijd erkenning vonden (Salam Cinema, A Moment of Innocence, Gabbeh, The President).

In 2005 ging Makhmalbaf als politiek dissident in ballingschap naar Parijs, van waaruit hij als mensenrechtenactivist zijn oppositie tegen de Iraanse regering voortzette. Vorig jaar nog schreef hij nog deze boodschap aan het regime: “‏We, the people of cinema, poetry, and literature, have a responsibility to light a torch, in the heart of darkness, not to create heroes, but to speak the truth. And the truth is this: ‏No war is holy. No war is liberating. War is destruction. And peace is not optional- it is essential.”

Vertoning 35mm-kopie (Eye-collectie).