Le deuxième acte

Quentin Dupieux laat de gekte weer rijkelijk stromen door ditmaal de vierde wand weg te halen, als meta-grap in deze film over een film over een film. Florence wil David, de man op wie ze smoorverliefd is, aan haar vader voorstellen. Maar David voelt zich eigenlijk niet tot haar aangetrokken. Hij wil dat ze valt voor zijn vriend Willy. Iedereen ontmoet elkaar in Le deuxième acte ('De tweede akte'), het afgelegen wegrestaurant van de nerveuze, ongelukkige Stéphane.

De acteurs stappen continu uit hun rol, zonder dat iemand "cut!" roept. De regisseur is klaarblijkelijk een avatar op een laptop die wordt vastgehouden door een argeloze hardloper. Le deuxième acte laat zo provocerend zien dat er iets fundamenteel onnozels is aan acteren in films; doen alsof je verzonnen mensen bent in verzonnen verhalen. Ondertussen steekt plaaggeest Dupieux ook de draak met de progressieve filmindustrie en het #MeToo-activisme.

Koning van de nonsens

Quentin Dupieux, de koning van de nonsens en tevens DJ onder de naam Mr. Oizo, brak in 2010 door met Rubber, over een moordende autoband. Sindsdien dijde zijn oeuvre uit tot een onnavolgbaar absurdistisch rariteitenkabinet. In zijn films van kan veel, zoniet alles. En zelden is er voor wat er gebeurt een logische verklaring. En waarom ook? Zo kan een hertenleren jas een heel eigen leven leiden (Deer Skin) en een grote vlieg in een kofferbak twee losers bijstaan in hun poging een bank te beroven (Mandibules).

Voorfilm

Voorafgaand aan de vertoning van Le deuxième acte kijk je naar de korte film Wall #4 (8') uit 2021 van Lucas Camps uit de collectie van Eye. Wanneer een bioscooppubliek de bezochte film begint af te kraken, krijgt het plot een onverwachte wending.