Le fabuleux destin d'Amélie Poulain

Het was een mijlpaal, 25 jaar geleden: de Franse sprookjeskomedie Le fabuleux destin d'Amélie Poulain trok miljoenen Fransen naar de bioscoop, werd wereldwijd omarmd en overladen met prijzen en nominaties. En dat nog wel nadat de jury van het Cannes-filmfestival de film geweigerd had te selecteren.

Jeunets licht bizarre, maar toch toegankelijke vertelling over het leven van Amélie (Tatou), het eenzame barmeisje met de grote ogen, raakte een snaar. Kon het zijn omdat mensen zich herkenden in de personages, Parijzenaars met ietwat geïsoleerde levens, zo kenmerkend voor het bestaan in een metropool op de rand van de 21ste eeuw?

Uit haar schulp

Als Amélie in de zomer van 1997 het bericht op de radio hoort van Lady Diana’s dodelijk ongeluk in een Parijse tunnel, besluit ze uit haar schulp te breken en het leven van haar buren in Montmartre te veraangenamen. Ze maakt kennis met de zonderlinge verzamelaar Nino (Mathieu Kassovitz), op wie ze in stilte verliefd raakt, helpt barklanten hun liefde te vinden en stort zich op eigenzinnige wijze in andermans levens.

Het razendknap gemonteerde en van sterke visuele grappen voorziene Amélie won ogenblikkelijk de harten van het publiek. De Franse filmcritici hadden het nakijken – geheel volgens de inschatting van Jeunet, die de beroepsgroep als bloedeloze zuurpruimen omschreef: “Van Franse filmcritici vragen om Amélie te omarmen is net zoiets als de paus verzoeken een condoom om te doen. Die mensen haten dit soort films. Ze houden alleen van realistische films over mensen die ruzie maken in de keuken.”

Vertoning op 35mm uit de Eye-collectie.