Pavements

Regisseur Alex Ross Perry (Listen Up Philip, Her Smell) schetst een portret van Pavement in maar liefst vier lagen. Hij filmt de voorbereidingen voor de reünie, regisseert een off-Broadway ‘jukeboxmusical’ met Pavement-songs, werkt aan een gedramatiseerde biopic-parodie van de band en filmt de Pavement-expo, waarin een fictief beeld van de band uit Stockton, Californië wordt gepresenteerd.

Een meta-documentaire dus, waarin zelfspot en bewuste verwarring niet worden geschuwd, en waarin toch een beeld van de iconische ninetiesband naar voren komt.

Koppig

Pavements - de meervoudsvorm is geen tikfout, maar verwijst naar het viervoudig vertakte portret van de band – blijkt een passend eerbetoon aan een band die bekend stond en staat om zijn koppige houding. Bij Stephen Malmus, Scott Kanberg, Joe Keery en Natt Wolf gaat sarcasme hand in hand met esoterische songteksten, is ‘succes’ geen nastrevenswaardig doel en zijn conventies er om lachend terzijde te schuiven.

Een geïnterviewde zegt: “Pavement was de band voor jongeren die het gevoel hadden dat alles stom was.” Alex Ross Perry laat je iets zien van Pavements eigenzinnige genialiteit in een film die door de professionele kritiek al snel werd betiteld als ‘caleidoscopische filmervaring’. Wat dat betekent kun je alleen maar zelf uitvinden.