Pelikan Blue

"Those who can, will leave the country that forbids them to leave."

Het begon allemaal vrij onschuldig … Maar beginnen niet alle misdaadverhalen op die manier? Na het einde van het communisme in 1989 stapt Hongarije het nieuwe decennium in vol vooruitzichten en hoge verwachtingen. Het Ijzeren Gordijn is niet meer. Grenzen gaan eindelijk open. Iedereen, vooral jongeren, wil West-Europa ontdekken. Maar de prijs van een treinkaartje is onbetaalbaar. Wat heb je aan vrijheid als je je het niet kunt veroorloven?

Geconfronteerd met deze nieuwe, maar ook ongrijpbare vrijheid, bedenken drie jonge kerels een meesterplan: met behulp van doodnormale schoonmaakmiddelen verwijderen ze de Pelikan Blue-inkt van een treinkaartje (die toen nog met de hand geschreven waren), waardoor ze de kaartjes kunnen vervalsen en naar bijna elke bestemming kunnen reizen. Eentje is geentje en dus ontstaat er een heuse operatie waarbij ze ticketbalies in de gaten houden, operaties en dienstregelingen bestuderen en ticketomslagen stelen. En zo kan opeens een hele generatie betaalbaar naar het buitenland reizen! Maar zo’n vrijheid heeft altijd een prijs. Al snel komen de drie jonge mannen in het vizier van de politie.

Pelikan Blue, de allereerste lange animatiedocumentaire uit Hongarije, vond zijn oorsprong in audio-interviews met vele van de betrokkenen die nostalgisch terugblikken op de tijd waarin Oost-Europa zijn muren liet zakken. In zijn debuutfilm vertelt regisseur László Csáki met ongelooflijke schwung een waargebeurde gangsterkomedie vol scherpe humor en een nog scherper gevoel voor burgerlijke ongehoorzaamheid – of zoals een personage het verwoordt: “Mijn moeder zei me dat stelen van een ander een misdaad is, maar stelen van de staat is glorieus."