Post Mortem

Santiago de Chile, 1973, de militaire coup staat op het punt zich te voltrekken, vooralsnog lijkt het de 55-jarige Mario te ontgaan. Hij leeft een teruggetrokken bestaan; in het lijkenhuis typt Mario autopsierapporten uit, en thuis kijkt hij met verlangende ogen naar zijn buurvrouw, de net ontslagen nachtclubdansers Nancy.

Op 11 september schrikt Mario wakker: Nancy is spoorloos verdwenen, haar communistische vader en broer ruw van hun bed gelicht en gearresteerd. De door de CIA gesteunde militaire coup om de socialistische president Salvador Allende af te zetten is in volle gang, tanks rijden door de stad en de lijken van burgers liggen op straat. Mario maakt zich op voor een barre zoektocht naar zijn verdwenen, onbereikbare liefde. Vertoning op 35mm uit de collectie van Eye.

Gewelddadig verleden

Larraín schreef zelf het scenario voor zijn ‘autopsie van Chili’, waar het gewelddadige politieke verleden sporen heeft nagelaten die voor de jongere generaties steeds minder invoelbaar zijn. Voor Post Mortem baseerde de regisseur zich deels op de autopsierapporten rond de onopgehelderde dood van Salvador Allende.

Larraín (Jackie, Maria) over het tweede deel van zijn drieluik - Tony Manero (2008) en No (2012) zijn de twee andere films - aangaande Chili’s beladen verleden: “Dit is het verhaal van een ogenschijnlijk onbelangrijk en on-charmant koppel. Mario jaagt een onmogelijke liefde na, net zoals het land een nobel maar onbereikbaar politiek model (socialisme) als ideaal heeft. De film toont de verwarring, de absurditeit en de nasleep van een reis zonder doel.”