Pulse

Het eerste geluid in Pulse is het bekende ouderwetse geluid van een inbelmodem. Taguchi probeert een computerdisk te herstellen voor de plantenwinkel waar hij werkt. Ondertussen logt ook een verlegen, onhandige economiestudent in ("Welkom op het internet. Veel plezier."). Bijna onmiddellijk begint zijn computer te haperen en krijgt hij griezelige, korrelige beelden te zien van mensen in verschillende kamers. Dan verschijnt er een pop-upbericht: "Wil je een geest ontmoeten?"

Kiyoshi Kurosawa (Cure) weet in zijn J-horror op briljante wijze een sinistere aanwezigheid te creëren in Taguchi's krappe, donkere appartement. Door de desoriënterende POV-shots lijkt het of we door de ogen van een lichaamsloze, digitale aanwezigheid kijken, die alles met een griezelige afstandelijkheid observeert.

Pulse staat te boek als een van de engste en meest filosofische horrorfilms, dankzij Kurosawa's elegante maar intens griezelige slow-burn stijl. De horror bestaat hier niet alleen uit schrikmomenten; het is een constante, onverklaarbare angst die diep in je kruipt en ook de eenzaamheid van de personages weet te vangen.

Kleine stipjes

De eeuwwisseling bracht meer films voort die de digitalisering van de wereld betreurden of juist vierden, zoals The Matrix, eXistenZ, The Net en A.I. Artificial Intelligence. De cinema van het Y2K-tijdperk voorspelde hoe onze levens, geesten en lichamen zouden veranderen naarmate we steeds vaker online zouden zijn. Zoals een promovenda informatica in Pulse zegt: "Mensen maken eigenlijk geen contact, weet je. We leven allemaal volledig los van elkaar." We zijn allemaal kleine, vage stipjes die dicht bij elkaar komen, maar elkaar nooit echt aanraken.

Vertoning van de nieuwe 4K restauratie door Kadokawa.