Renoir

In Renoir legt Chie Hayakawa de overgang van kindertijd naar adolescentie vast door de ogen van Fuki, een elfjarig meisje dat gebukt gaat onder de ongeneeslijke ziekte van haar vader. Ze moet ze voor zichzelf zorgen, omdat haar moeder overbelast is door haar werk en de stress van de zorg voor haar stervende echtgenoot.

Fuki trekt zich terug in haar verbeelding, experimenteert met hypnose en pleegt riskante telefoontjes naar een datingbureau, in een poging haar verdriet te begrijpen. Steeds vaker belandt ze in allerlei geheimzinnige, vaak gevaarlijke en verwarrende situaties. Yui Suzuki weet als de jonge Fuki dat rijke scala aan emoties – verlies, verwondering, schuldgevoel, emotionele isolatie – op ongelooflijk knappe wijze over te brengen.

De Japanse regisseur Hayakawa baseerde zich op haar eigen kindertijd, toen haar vader stervende was. De vorm doet denken aan de impressionistische stijl van de Franse schilder Renoir. Haar film bevat ook een reproductie van een van zijn schilderijen, Irène Cahen d'Anvers. Dat is niet voor niets: die reproductie kreeg ze destijds van haar vader en gaf deze uitzonderlijk poëtische film zijn titel.

Eigen plan trekken

Renoir vertoont veel overeenkomsten met Moving (1993), de Japanse klassieker over Renko die de scheiding van haar ouders verwerkt en haar eigen plan trekt. De veelgeprezen film van Shinji Sômai wordt bewonderd door regisseurs als Hirokazu Kore-eda en Chie Hayakawa en is ook in Eye te zien.

Voorfilm

Voorafgaand aan de vertoning van Renoir zie je de korte film Een olifant in de porseleinkast (4') uit 2014 van Bonne Steinz uit de collectie van Eye. Deze bijzondere stopmotion animatiefilm gaat over schade, en hoe we daar mee omgaan, gevisualiseerd via een fragiele ruimte die een onhandige bezoeker op visite krijgt.