Romería

Marina (Llúcia Garcia) is 18 jaar oud en op jonge leeftijd wees geworden. Om een handtekening te verkrijgen voor een beursaanvraag reist ze naar de Atlantische kust van Spanje, naar de grootouders van vaderskant die ze nog nooit heeft ontmoet. Daar komt ze terecht in een wirwar van tantes, ooms en neven en nichten, en weet ze niet of ze welkom is of juist weerstand oproept. Opgekropte emoties worden losgewoeld. Toch bloeit er ook iets van tederheid op.

In Romería, deels gebaseerd op het leven van regisseur Carla Simón, biedt de kracht van verbeelding troost en verzoening, als Marina de herinneringen aan haar ouders probeert te reconstrueren. De film is het laatste deel van een drieluik waarin Simón haar persoonlijke geschiedenis onderzoekt: waar Summer 1993 en Alcarràs zich afspelen op het Catalaanse platteland, trekt Simón nu naar het noordwesten van Spanje, naar Galicië, en belicht via de littekens van een zoekende generatie een verduisterd hoofdstuk uit de Spaanse geschiedenis.

Ondanks de andere setting en toon ten opzichte van haar eerdere films, bevestigt Simón zich met haar derde film opnieuw als een van de belangrijkste stemmen in de hedendaagse Spaanse cinema. Romería werd in Spanje dan ook een groot succes, en ging in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes, waar hij meedong naar de Gouden Palm.