The Battle of Algiers

1957: Ali La Pointe is een kleine crimineel die zich aansluit bij de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijders van de FLN (Front de Libération Nationale) die vechten tegen de Franse koloniale bezetting. De Fransen slaan terug met contraterreur en marteling en onderdrukken de stadsguerrilla, maar uiteindelijk verliezen ze het van de demonstrerende menigten. Oscarnominaties voor Buitenlandse Film, Regie en Originele Scenario

La battaglia di Algeri is op locatie opgenomen in een door Roberto Rossellini geïnspireerde journaalstijl: in zwart-wit met documentaire-achtige montage om het gevoel van historische authenticiteit te versterken, met voornamelijk niet-professionele acteurs die de echte strijd hadden meegemaakt. De film wordt vaak geassocieerd met de Italiaanse neorealistische cinema.

La battaglia di Algeri wordt beschouwd als een van de beste films aller tijden en won onder meer de Gouden Leeuw op het 27e Filmfestival van Venetië. Schrijver-regisseur Gillo Pontecorvo werkte samen met Ennio Morricone aan de filmmuziek vol met militaire ritmes die bijdraagt aan het meedogenloze tempo en de spanning van de film. De film, een onderwerp van sociaal-politieke controverse in Frankrijk, werd vijf jaar lang niet in het land vertoond.

Garrett Bradley

Keuzefilm van de Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Garrett Bradley, aan wie Eye een tentoonstelling wijdt. Over haar filmselectie zegt ze:

Deze constellatie van films heeft mij in de loop der jaren gevormd, als een verschrikkelijke en prachtige symmetrie – een reeks visioenen die niet alleen de afgrond van menselijke onwetendheid en gewelddadige macht weerspiegelen, maar ook het stille, koppige verzet.

Deze berichten uit de randen van het menselijk bewustzijn vormen een bastion tegen het uitwissen van herinneringen. Wanneer kunst tot zwijgen wordt gebracht, wordt het verleden gesteriliseerd, het heden afgevlakt door braafheid, en de toekomst een herhaling van vastgeroeste mythen. Zo ontstaat een verhaal dat zijn eigen lelijkheid niet onder ogen durft te komen, noch de moed heeft om er voorbij te fantaseren.

Deze werken zijn niet louter amusement (hoewel sommige wel zo zijn gemaakt); het zijn koortsdromen over onze gedeelde menselijke conditie, hoe we wankelen onder het gewicht van de geschiedenis en toch nog steeds ons hoofd opheffen om te dromen. Ik keer steeds weer naar deze films terug omdat ze me eraan herinneren dat, hoewel de wereld vaak wreed is, ons collectieve vermogen om te volharden, te vechten en iets beters te bedenken, een verzet is dat zo diepgaand is dat het grenst aan het sublieme.