The Gods of Times Square / I Am Somebody

Programma

• 

  I Am Somebody (Madeline Anderson, 1970, 28')

  In 1969 staakten zwarte vrouwelijke ziekenhuismedewerkers in Charleston, South Carolina, voor loonsverhoging, maar kwamen uiteindelijk in conflict met de staatsregering en de National Guard. I Am Somebody, geproduceerd door de New Yorkse ziekenhuisvakbond Local 1199, legt een cruciaal document vast in de strijd voor arbeidsrechten.

• 

  The Gods of Times Square (Richard Sandler, 1999, 93')

  Zes jaar lang filmde Sandler de radicale transformatie van Times Square, 'het kruispunt van de wereld'. De kleine winkeltjes verdwenen, verdrongen door de goudkoorts op de vastgoedmarkt. Ook het bonte gezelschap religieuze predikers die van Times Square een Speaker's Corner maakten, zijn in rook opgegaan. The Gods of Times Square legt een moment vast in de geschiedenis van New York: de plek die het meest werd geassocieerd met vrije meningsuiting en vrije geesten, veranderde van een democratisch, interraciaal, gemeenschappelijk terrein in een door bedrijven aangestuurd zielloos pretpark. Het legendarische plein is nu gastheer voor de nieuwste goden: Mickey, Minnie en Goofy op de ene hoek, Bugs Daffy en Porky op de andere. Neonreclames zijn nu de iconen van de religieuze devotie voor het consumentisme.

• Over Garrett Bradley

  Keuzefilms van de Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Garrett Bradley, aan wie Eye een tentoonstelling wijdt: “Deze constellatie van films heeft mij in de loop der jaren gevormd, als een verschrikkelijke en prachtige symmetrie – een reeks visioenen die niet alleen de afgrond van menselijke onwetendheid en gewelddadige macht weerspiegelen, maar ook het stille, koppige verzet.
  
  “Deze berichten uit de randen van het menselijk bewustzijn vormen een bastion tegen het uitwissen van herinneringen. Wanneer kunst tot zwijgen wordt gebracht, wordt het verleden gesteriliseerd, het heden afgevlakt door braafheid, en de toekomst een herhaling van vastgeroeste mythen. Zo ontstaat een verhaal dat zijn eigen lelijkheid niet onder ogen durft te komen, noch de moed heeft om er voorbij te fantaseren.
  
  “Deze werken zijn niet louter amusement (hoewel sommige wel zo zijn gemaakt); het zijn koortsdromen over onze gedeelde menselijke conditie, hoe we wankelen onder het gewicht van de geschiedenis en toch nog steeds ons hoofd opheffen om te dromen. Ik keer steeds weer naar deze films terug omdat ze me eraan herinneren dat, hoewel de wereld vaak wreed is, ons collectieve vermogen om te volharden, te vechten en iets beters te bedenken, een verzet is dat zo diepgaand is dat het grenst aan het sublieme.”