The Grand Bizarre

Voor haar langste film tot nu toe trok gevierd experimenteel filmmaker Jodie Mack, die ook in haar korte films al speelde met abstracte patronen, textiel en collages, met haar Bolex-camera de wijde wereld in. En dan bedoelen we ook wijd: met een titel die knipoogt naar de bizarre omvang en logica van internationale handelsstromen, filmde ze gedurende vijf jaar in vijftien landen.

Die korte 16mm-opnames, met stopmotion, timelapse en vaak manische montage, verweefde ze tot een globale lappendeken van impressies. Mensen zijn slechts passanten; de hoofdrol is voor een paar bonte doeken die aan het begin uit een koffer ontsnappen en vervolgens te land, ter zee en in de lucht de wereld bereizen. Een wereld die wordt verbeeld door tollende en stuiterende globes, waarbij alle locaties, steden en landen tot één caleidoscopisch geheel vervloeien. Met overal die in stopmotion flikkerende, schuivende en tollende doeken – het is niet direct stroboscopisch, maar misschien past hier toch een waarschuwing voor epileptici.

Het mechanistische aspect van de textielproductie die ze vastlegt, met stampende machinerie en spinnende wielen, vindt een echo in de vierkwartsmaat-popmuziek, grotendeels gecomponeerd door Mack zelf, waarin ze de gesamplede omgevingsgeluiden van machines, verkeer, maar ook vogels dwingt.

Maar hoezeer mensen de wereld ook proberen te vangen in patronen – waarvan Mack ook landkaarten, alfabetten, muzieknotaties en andere voorbeelden opneemt – uiteindelijk zullen de natuurlijke elementen het laatste woord hebben, natuurlijk. Zie de openingsbeelden, waarin een verzakkende stapeling van dozen in vlammen opgaat en een aantal vrolijk gekleurde doeken worden weggesleurd door de zee.