The Little Shop of Horrors

Drie dagen voorbereiding en twee dagen en een nacht draaien hadden Corman en zijn cast & crew nodig voor The Little Shop of Horrors, ultieme lowbudgetproductie over een bijzondere plant in een bloemenzaak die onstilbare honger heeft naar… mensenvlees.

En dat is nog maar een van de verhaallijnen die Cormans zwarte komedie kleur geven; want er is ook nog de onnavolgbare Dr. Farb, een sadistische tandarts die graag zijn masochistische patiënt Wilbur Force onder handen neemt, een onvergetelijke rol van een piepjonge Jack Nicholson.

Voeg daarbij heerlijk klunzige props en artdirection en het Corman-feest is compleet, reden waarom de film als snel uitgroeide tot cultklassieker, vele malen vertoond in de de filmzalen van Amerikaanse colleges en op B-filmfestivals.

Vertoning 35mm-kopie (Eye-collectie).

100 jaar Roger Corman

Roger Corman werd 5 april 1926 geboren in Detroit. 98 jaar later – hij overleed 9 mei 2024 – had de als ingenieur opgeleide Corman meer dan vijfhonderd vermeldingen op IMDB op zijn naam staan, als filmregisseur (56) en -producent (491).

Snel werken, goedkoop werken en alles op tijd afleveren, dat was het handelsmerk van de ‘koning van de B-film’ zoals Cormans bijnaam al snel luidde. Vanaf eind jaren vijftig tot begin jaren zeventig regisseerde hij tientallen goedkope films in de genres horror, monster en avontuur, naast biker- en drugsmovies zoals The Wild Angels (1966) en The Trip (1967). Klassieke Corman-titels zijn o.a. Attack of the Crab Monsters (1957), Teenage Cave Man (1958), A Bucket of Blood (1959) en The Man with the X-Ray Eyes (1963).

Voor zijn stijlvolle budgetverfilmingen van een aantal iconische Edgar Allan Poe-verhalen met in de hoofdrollen Vincent Price (o.a. The Pit and the Pendulum, 1961; The Raven, 1963; The Masque of the Red Death, 1964) kreeg Corman wijdere erkenning.

De Hollywood-rebel plaveide met zijn independent productiemaatschappij AIP (American-International Pictures, gerund door Samuel Z. Arkoff) de weg voor heel wat talenten die in de latere jaren zestig en zeventig naam zouden maken; behalve Jack Nicholson, Bruce Dern en Peter Fonda deden ook Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich en Jonathan Demme ervaring op bij Corman.

Laconieke humor

Eenzijdig in zijn smaak was Corman niet; met zijn distributiemaatschappij New World Pictures trad hij op als propagandist van de niet-Amerikaanse film, onder meer met de uitbreng van het werk van regisseurs als Ingmar Bergman, Akira Kurosawa, Federico Fellini en François Truffaut.

In zijn autobiografie ‘How I Made A Hundred Movies in Hollywood And Never Lost A Dime’ (1990) blikte zestiger Corman laconiek en met veel humor terug op zijn succesvolle carrière; ook later bleek de koning van de cultfilm gespeend van de lichte vorm van grootheidswaan die bezit neemt van menig filmauteur. Op de vraag van zijn familie hoe hij herinnerd wilde worden, luidde het antwoord: “Ik was een filmmaker, niet meer dan dat.”