The Masque of the Red Death

Begin jaren zestig zette Roger Corman zich aan de verfilming van een achttal Edgar Allan Poe-verhalen. De ontmoeting tussen de Meester van het Macabere en de Koning van de B-film was een gelukkige; Cormans budgetverfilmingen van Poe-klassiekers werden geprezen als inventief, kleurrijk en waardig aan de traditie van de horrorvertelling, niet in het laatst door de (gedeeltelijke) keuze van Vincent Price als hoofdrolspeler.

In The Masque of the Red Death is Price de kwaadaardige prins Prospero, die met harde hand over zijn onderdanen regeert. De rode pest waart rond, toch organiseert Prospero een gemaskerd bal alsof er niets aan de hand is; hij heeft zijn oog laten vallen op de mooie, vrome boerendochter Francesca (Jane Asher), die hij naar het kasteel laat brengen met haar verloofde en vader.

Prospero is een wreed man; hij laat Francesca’s dorp met de grond gelijk maken en wil haar inwijden in de satanische riten, waarvan het bal het culminatiepunt zal zijn.

The Masque of the Red Death was een elegante evocatie van horror, gevat in spectaculair kleurenpalet; achter de camera stond Nicholas Roeg, de latere regisseur van Don’t Look Now, ook een film waarin de kleur rood een belangrijke dramaturgische rol speelt.

Vertoning digitale restauratie.

100 jaar Roger Corman

Roger Corman werd 5 april 1926 geboren in Detroit. 98 jaar later – hij overleed 9 mei 2024 – had de als ingenieur opgeleide Corman meer dan vijfhonderd vermeldingen op IMDB op zijn naam staan, als filmregisseur (56) en -producent (491).

Snel werken, goedkoop werken en alles op tijd afleveren, dat was het handelsmerk van de ‘koning van de B-film’ zoals Cormans bijnaam al snel luidde. Vanaf eind jaren vijftig tot begin jaren zeventig regisseerde hij tientallen goedkope films in de genres horror, monster en avontuur, naast biker- en drugsmovies zoals The Wild Angels (1966) en The Trip (1967). Klassieke Corman-titels zijn o.a. Attack of the Crab Monsters (1957), Teenage Cave Man (1958), A Bucket of Blood (1959) en The Man with the X-Ray Eyes (1963).

Door zijn stijlvolle budgetverfilmingen van een aantal Edgar Allan Poe-verhalen met in de hoofdrollen Vincent Price (o.a. The Pit and the Pendulum, 1961; The Raven, 1963; The Masque of the Red Death, 1964) kreeg Corman wijdere bekendheid.

De Hollywood-rebel plaveide met zijn independent productiemaatschappij AIP (American-International Pictures, gerund door Samuel Z. Arkoff) de weg voor heel wat talenten die in de latere jaren zestig en zeventig naam zouden maken; behalve Jack Nicholson, Bruce Dern en Peter Fonda deden ook Francis Ford Coppola, Martin Scorsese, Peter Bogdanovich en Jonathan Demme ervaring op bij Corman.

Laconieke humor

Eenzijdig in zijn smaak was Corman niet; met zijn distributiemaatschappij New World Pictures trad hij op als propagandist van de niet-Amerikaanse film, onder meer met de uitbreng van het werk van regisseurs als Ingmar Bergman, Akira Kurosawa, Federico Fellini en François Truffaut.

In zijn autobiografie ‘How I Made A Hundred Movies in Hollywood And Never Lost A Dime’ (1990) blikte zestiger Corman laconiek en met veel humor terug op zijn succesvolle carrière; ook later bleek de koning van de cultfilm gespeend van de lichte vorm van grootheidswaan die bezit neemt van menig filmauteur. Op de vraag van zijn familie hoe hij herinnerd wilde worden, luidde het antwoord: “Ik was een filmmaker, niet meer dan dat.”