Throne of Blood

Japan in de zestiende eeuw, een periode van oorlog waarin feodale heersers en hun krijgers (samoerai) proberen de macht te verwerven. Twee samoerai, Washizu (Toshiro Mifune) en Miki zijn verdwaald in het bos, een waarzegster doet hen een voorspelling: Washizu zal heersen, Miki’s kinderen zullen zegevieren.

Wie denkt het noodlot te kunnen ontlopen trapt in de val van zijn ambitie. Zo zou je in het kort zowel Shakespeares Macbeth als Akira Kurosawa’s adaptatie van de theatertekst kunnen samenvatten, ware het niet dat Throne of Blood zoveel meer is dan een bewerking.

Geen regel tekst van Shakespeare gebruikte Kurosawa en toch geldt zijn bewerking als een van de beste cinematografische interpretaties van het werk van de machtige woordslingeraar uit Stratford-upon-Avon.

Visuele flair, briljante synthese

Kurosawa’s bijzondere mix van visuele flair, dynamische actie en contemplatie over de menselijke aard is een briljante synthese van verschillende invloeden, reikend van de klassieke western en tragedie tot de abstracte wereld van het Noh-theater.

Drie keer nam Kurosawa het werk van William Shakespeare als uitgangspunt voor een film; behalve door Macbeth liet hij zich inspireren door Hamlet (neo-noir misdaadverhaal The Bad Sleep Well, 1960) en King Lear (Ran, 1985, een epische samoeraivertelling, met opnieuw Toshiro Mifune in de hoofdrol).

Vertoning 2K-restauratie (Toho).