Through the Olive Trees

De ene film bouwt voort op de ander. De volgende film is het commentaar op de vorige film, die weer verbonden is met de film daarvoor. Zo zou je het werkproces van de Iraanse filmmaker Abbas Kiarostami kunnen omschrijven – resulterend in zelfreflexieve cinema over de drijfveren en methodes van de regisseur, de manipulator van feit en fictie binnen een zelfgekozen storyline.

Aardbeving

De hoofdpersoon in Through the Olive Trees is een regisseur die voor de camera komt en vertelt over zijn komst naar Koker, een plek die getroffen is door een zware aardbeving. Daarover maakte hij de film And life Goes On (ook te zien in Eye), die ook een terugblik is op de totstandkoming van Kiarostami’s eerdere film Where is the Friend's House? (ook te zien), opgenomen in hetzelfde aardbevingsgebied, zonder dat die film melding maakte van die aardbeving.

Parallel

In Through the Olive Trees zien we een filmmaker een acteur regisseren die een regisseur speelt die zoekt naar de hoofdrolspelertjes van Where is the Friend's House? Tegelijkertijd heeft de filmmaker problemen met de jonge metselaar Hossein die hij als acteur inhuurt en die in de film moet trouwen met een vrouw die in het echte leven zijn geliefde is. Werkelijkheid en fictie raken verweven in een film die ook zelfportret is van een regisseur die best Abbas Kiarostami zou kunnen zijn….

Programmeur Thijs Havens: “Je zou Nuri Bilge Ceylans trilogie Kasaba, Clouds of May en Uzak kunnen zien als de parallel van Kiarostami’s ‘Koker-trilogie’: steeds gaat het om films verbonden op verschillende niveaus van fictie en non-fictie. In beide gevallen gaan twee van de films uit de trilogie over de totstandkoming of nasleep van de draaiperiode van één van de andere films, waarbij de regisseur zélf (vertolkt door een acteur) ook als personage wordt opgevoerd.”

Vertoning op 35mm (uit de Eye-collectie) en DCP (2K restoratie).