Women Who Shot Back Night

Cissy en Ellen wonen in het huis van hun overleden vader, een antropoloog met grote interesse in Afrikaanse religieuze cultusobjecten. Ook hield hij apen (‘mafus’) om te bestuderen, met een vriendelijke orang-oetan in het middelpunt.

De labiele Cissy richt al haar aandacht op de apen in de kooi en glijdt steeds verder weg in oncontroleerbare woede en agressie; zuster Elly, een begaafde astronoom, probeert te redden wat er te redden valt, maar de spiraal richting psychose kan niet gestopt….

Voor haar tweede lange speelfilm (vertoning op 35mm) nam Karen Arthur het toneelstuk 'Toi et tes nuages' van Eric Westphal als vertrekpunt. Het resultaat is een visueel fraai vormgegeven horrorthriller over complexe familiebanden, jaloezie, verontrustende incestueuze relaties en geweld, voortkomend uit de donkerste krochten van het onbewuste.

Vooroordelen

Koolhoven en Simons buigen zich over de vrouwen van New Hollywood die - als scenaristen en/of regisseurs – de handschoen opnamen en zich niets aantrokken van mannelijke vooroordelen over de ongeschiktheid van vrouwen voor het brute horror- en thrillergenre.

Echter: groeiden Wes Craven, George A. Romero en David Cronenberg uit tot wereldberoemde namen, die van vrouwelijke regisseurs als Karen Arthur (1941), Stephanie Rothman (1936, Blood Bath, The Velvet Vampire) en Barbara Peeters (Humanoids from the Deep) bleven lang verborgen.

Lijvige studies

Pas door recente inspanningen van (vrouwelijke) filmwetenschappers en -curatoren wordt de bijdrage van vrouwen aan de genrefilm (van het Nieuwe Hollywood en daarna) recht gedaan.

Zo verschenen de laatste jaren maar liefst drie lijvige studies, waaronder Alexandra Heller-Nicholas’ ‘1000 Women in Horror, 1895-2018’, ‘I Spit on Your Celluloid: The History of Women Directing Horror Movies’ van Heidi Honeycutt en Kier-La Janisses baanbrekende ‘House of Psychotic Women: An Autobiographical Topography of Female Neurosis in Horror and Exploitation Films (2012/2022)’.

Een avond dus over de ‘vrouwen die terugschoten’, of zoals een Amsterdamse filmprogrammeur ooit samenvatte: je hebt geen lul nodig om een camera vast te houden.