Departures

Jarenlang is Daigo cellist in een orkest in Tokio. Totdat het orkest ter ziele gaat en alle musici op straat staan. Daigo houdt moed, vertrekt met zijn vrouw Mika naar zijn geboortedorp in het noorden van Japan, en vindt een nieuwe baan. Niet als musicus, maar als lijkaflegger.

Daigo leert van de oude begrafenisondernemer Sasaki hoe de overledenen klaar te maken voor hun ‘laatste reis’; hij wast de lijken en voert de bijbehorende boeddhistische rituelen uit. Daigo – een man met twee linkerhanden als hij niet achter zijn cello zit – blijkt talent te hebben voor het vak. Toch vertelt hij zijn vrouw en familie niet wat voor werk hij doet: in Japan staat het beroep van aflegger niet in aanzien.

Departures is een ingehouden, sober portret van hoe een mens reageert op onverwachte wendingen in het leven. Waarbij de zwarthumoristische ondertoon – de dialogen tussen Daigo en baas Sasaki hebben absurde allure – niet ontbreekt.

De film werd onderscheiden met een Oscar voor beste niet-Engelstalige productie; schrijver Alfred Birney noemde in Zomergasten Departures een van zijn lievelingsfilms.

Vertoning op 35mm.