Good-for-Nothing

Eind jaren vijftig gebeurde er iets opmerkelijks; productiemaatschappij Shochiku gaf een jonge generatie filmmakers ruim baan. In plaats van de gebruikelijke, licht melodramatische historische vertellingen waar de studio bekend om stond, volgde nu een reeks eigenzinnige, onopgesmukte films die het levensgevoel reflecteerden van jongvolwassen in een westers georiënteerd Japan.

Vier verveelde twintigers besluiten geld te ontvreemden uit het bedrijf van de vader van een van hen. Hun oog valt op de secretaresse die met een grote som geld de bank verlaat, maar uiteindelijk zien ze van de roof af. Eén van hen, Morishita, zelf niet afkomstig uit een vermogende familie, besluit wel tot actie over te gaan…

Boegbeeld

Good-for-Nothing (Rokudenashi) was een boegbeeld van wat de 'Shochiku Nouvelle Vague' werd genoemd: films gemaakt door jonge regisseurs die het gevoel van verveling en richtingloosheid van hun generatiegenoten in beeld brachten. De Amerikaanse consumptiecultuur was hun referentiepunt, traditionele Japanse waarden (familie, dienstbaarheid) waren niet langer leidend.

De films over de opkomende jeugdcultuur moesten het publiek terug lokken in de bioscoop, nu de tv aan populariteit won. Kiju Yoshida’s speelfilmdebuut bracht een tot dan toe ongekende flair in regie, mise-en-scène en visuele stijl: de vloeiende, expressieve camerabewegingen stonden haaks op de films die Shochiku sinds de jaren dertig produceerde.