9 to 5

De IBM-typmachines ratelen, het kopieerapparaat staat te stomen en de baas vaardigt bevelen uit. We schrijven 1980 en de verhoudingen op de werkvloer van het Amerikaanse bedrijfsleven zijn nog ronduit seksistisch te noemen: vrouwelijke kantoormedewerkers moeten dienstbaar zijn, de mannen zijn leidinggevend.

Judy (Fonda), Violet (Tomlin) en Doralee (Parton) besluiten dat het tijdperk van de 'male chauvinist pig' teneinde loopt en kidnappen hun misogyne baas. Wat volgt is wel omschreven als een ‘feminist revenge comedy’ met maatschappijkritische ondertoon.

De vrouwen nemen het heft in handen: flexibele werktijden, gratis kinderopvang en betaalde vakantie behoren voortaan tot de arbeidsvoorwaarden. En passant stipt Doralee welhaast marxistische waarheden aan over het kapitalisme: werknemers produceren meerwaarde die niet evenredig wordt beloond. ‘They just use your mind and they never give you credit’, zingt Parton in de filmbegeleidende hit '9 to 5'.

Het acteerdebuut van country/popzangeres Dolly Parton werd lovend ontvangen. Haar optreden was als een ‘dynamo vol energie’, getuigend van een ‘wervelende levenskracht’ en ‘natuurlijke exuberantie’, aldus de destijds vermaarde Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert. Dolly Parton-fans zullen het beamen.