Brain Damage

Bij uitbreng in 1988 verdween Frank Henenlotters tweede gore comedy-film vrijwel meteen naar New Yorks meest sleazy filmtheaters. Het waren de jaren waarin crackverslaving wijdverspreid was, het aidsvirus rondwaarde in de gay community en New York nog niet was gegentrificeerd.Tegen dit gruizig decor schetst Henenlotter het leven van de keurige jongeman Brian (Rick Hearst), wiens leven volkomen op drift raakt als hij van een buurman een vreemd creatuur cadeau krijgt, genaamd Aylmer. Het ziet eruit als een mutant-minipenis, het hecht zich in Brians nek en injecteert een hallucinerende vloeistof (‘the juice’) in het brein, waarna de jongeman in een euforische, bijna orgastische roes raakt. Aylmer – die is voorzien van een geruststellende, welluidende stem – vraagt maar één tegenprestatie: voedsel in de vorm van menselijk brein. Met Brian gaat hij op stap door New Yorks seedy underground om slachtoffers te vinden….Seksuele connotatiesNet als The Basket Case (1982) en het latere Frankenhooker (1990) verwierf Brain Damage cultstatus door z’n over the top gore-effecten, typisch New Yorkse zwarte humor en redelijk ongeloofwaardige, met knipoog uitgeserveerde storyline. Tegelijkertijd boog de academische wereld zich over Henenlotters bedoelingen; zat Brain Damage niet vol seksuele connotaties naar de gay underground? En kon het zijn dat Brian een transman was die zich niet zozeer tot vrouwen als wel tot mannen voelde aangetrokken? Was Brain Damage daarom niet een voorbeeld van gendervooroordeel-bevrijdende transgressieve cinema? De regisseur onthield zich van commentaar.