Fernsehfilme I

Jagen ze dromen na? Of zijn ze, anders dan de meeste mensen, bereid om bijzonder hardnekkig te geloven in het ware geluk? En waar is dat geluk te vinden? In Die letzten Männer en en Spass ohne Grenzen komen doodgewone mensen voor de camera en praten over hun dromen, verwachtingen en frustraties.Veel Europese mannen, blijkt, zijn op zoek naar vrouwen die nog passen in de traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Zo ook de Oostenrijke heren die Seidl voor de strak gekadreerde camera zet. Ze hopen via de catalogus hun ideale postorderbruid uit de Filipijnen of Thailand te vinden, hoe anders blijkt de werkelijkheid.Je kunt ook de misschien niet zo vrolijke werkelijkheid naar je hand zetten door je onder te dompelen in de cultuur van het pretpark, onderdeel van wat in het Duits zo treffend ‘Unterhaltungsindustrie’ wordt genoemd.Dat doet mevrouw Spohler-Claussen uit Hannover. Ze leidt Seidl en zijn crew door alle hoeken en gaten van het Europapark in Baden-Württemberg, het grootste attractiepark van Duitsland. Iedereen lacht constant, behalve de werknemers.Tragikomische werkelijkheidVoor zijn pijnlijk dwingend gestileerde documentaires en speelfilms – Seidl vindt het onderscheid eigenlijk niet ter zake – kreeg de filmmaker vaak het verwijt zijn protagonisten belachelijk te maken door ze, onwetend, in al hun kleinheid of bespottelijkheid te tonen.In zijn films beziet Seidl de werkelijkheid zoals hij die waarneemt door de ogen van zijn personages. De toon van veel van zijn werk is hard, tragikomisch, maar zeker niet gevoelloos. Uiteindelijk maakt ook de filmer zelf deel uit van de werkelijkheid van de mensen in zijn films – mensen die de durf hebben hun verborgen verlangens en obsessies vorm te geven, hoe absurd dat ook mag lijken.