IDFA - IDFA Junior Middag

Hello Salaam

De moeders van Merlijn (11) en die van zijn vriend Sil (10) doen vrijwilligerswerk op Lesbos, waar duizenden vluchtelingen op wrakke bootjes strandden vanuit Turkije. De jongens willen heel graag tijdens een schoolvakantie met eigen ogen zien hoe vluchtelingen – en dan vooral leeftijdsgenoten – eraan toe zijn. Vooraf bespreken ze wat ze mogelijk aan gaan treffen en oefenen alvast met hun vertaalapp. Zo kunnen ze in het Arabisch of Farsi bijvoorbeeld duidelijk maken dat pindakaas op je boterham heel lekker is. Eenmaal ter plaatse schrikken ze best van de omstandigheden.

Merlijn en Sil zien het rubberbootjeskerkhof en ontmoeten gezinnen die samengepakt verblijven in tijdelijke onderkomens. Met een groep Syrische jongens klikt het bijzonder goed. De Hollanders drinken thee met hen, ze maken samen kampvuurtjes en gooien sneeuwballen naar elkaar. Ondertussen bespreken ze – zo goed en zo kwaad als het gaat – serieuze onderwerpen. Hoe is het als je huis er niet meer is en je al je spullen kwijt bent? Taal- en cultuurbarrières maken al snel plaats voor een vriendschap die grenzen overschrijdt.

Kendis

Ze oefent twee uur per dag na school, de nu vijftienjarige Lavanya Raghoenandan, die al sinds haar negende achter de draaitafels staat. Onder de artiestennaam Kendis treedt ze als jongste dj op tijdens festivals en dancefeesten, onder toeziend oog van haar al even ambitieuze vader. Met hem is ze op weg naar het Solar Festival, waar ze voor het eerst primetime zal draaien, met een mc erbij. Dat succes is niet alleen vanwege haar leeftijd uitzonderlijk: op haar elfde werd ze op de fiets geschept door een bus, waardoor ze nu constant pijn heeft aan haar arm, knie, rug, schouders en nek.

Die pijn gaat nooit over, maar dat is voor Lavanya geen reden om bij de pakken neer te zitten. Aanvankelijk durfde ze niet meer buiten te spelen, waardoor ze zich nog meer op de muziek stortte. Ze moet gewoon doorzetten van zichzelf, ondanks de zenuwen voor een optreden en de extra pijn erna. Een toekomstige plek in de DJ Top 100 komt immers steeds dichterbij en dat is veel belangrijker.

Portret van de twaalfjarige Kojo Odu, een getalenteerde jazzdrummer uit New York. Op zijn tweede werd hij door zijn vader, jazzsaxofonist Antoine Roney, achter een kartonnen drumkit gezet, op zesjarige leeftijd knutselde hij al zijn eigen drum in elkaar en tegenwoordig leeft hij volledig voor zijn muziek. Want, zo zegt hij zelf, muziek is leven. Naar school gaat Kojo niet: hij krijgt les in een digitaal klaslokaal. Maar eigenlijk leert hij veel meer door samen met zijn vader heel Amerika door te reizen, vindt hij zelf.

Zijn werkethiek is bewonderenswaardig: elke dag staat hij om zes uur 's ochtends op. De dag begint met school, maar vervolgens is het oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Want goed is eigenlijk nooit goed genoeg. Zijn eigen optredens kijkt hij dan ook altijd terug om te zien en horen wat beter moet. Want Kojo heeft een hoger doel voor ogen met zijn complexe muziek: hij hoopt dat die zijn generatiegenoten aanzet om ook in complexere structuren te denken.

(IDFA)