Jacques Demy, le rose et le noir

Met regisseur Florence Platarets (Godard sur Godard) koos Bonnard ervoor om Demy in de eerste persoon te laten vertellen over zijn films, zijn dromen en zijn leven, aan de hand van uitputtend archiefmateriaal, waaronder nooit eerder vertoonde opnamen uit de vele filmpjes in het familiearchief.

Demy haalt chronologisch herinneringen op aan zijn films en vertelt zo over zichzelf, want zijn werk is diepgeworteld in wie hij was en hoe hij naar de wereld keek.

Die films waren vaak niet wat ze op het eerste gezicht leken. Volgens Demy dienden de uitbundige kleur en de dramaturgisch uitgekiende, meeslepende muziek – Demy werkte meerdere malen met de briljante componist Michel Legrand - om een in de grond melancholisch-pessimistische kijk op het leven te maskeren.

Jacques Demy, le rose et le noir geldt als het eerste alomvattende portret van een van Frankrijks grootste regisseurs, na de zeer persoonlijke herinneringen van weduwe Agnès Varda (Jacquot de Nantes, 1991; L’univers de Jacques Demy, 1995).

De magiër van de musical wist zijn publiek te betoveren, maar de betovering vond zijn oorsprong in vele twijfels, conflicten en aarzelingen.