Komitas

Tijd ontvouwt zich niet lineair, maar als een reeks fragmenten. Flarden van kerkkoepels, gebarsten handen die over oude instrumenten strijken, en de eenzame figuur van Komitas zelf, gevangen tussen werelden. Deze momenten, tegelijk heilig en verlaten, vormen een stille meditatie over identiteit, ballingschap.

Het landschap is geen decor maar een levende aanwezigheid: strenge bergen, afbrokkelende stenen, lege velden die zwaar zijn van afwezigheid. In deze ruimtes dwaalt Komitas’ ziel rond, dragend melodieën die zowel herinnerd als verloren zijn. Zijn muziek wordt een vorm van getuigenis, en zijn stilte een vorm van verdriet.

Met zijn achtergrond in literatuur en filosofie vormt Askarian Komitas tot een cinematografisch eerbetoon. De film biedt geen narratieve duidelijkheid maar kiest voor abstractie, in de geest van hoe trauma en herinnering zich werkelijk aandienen. Net als de heilige liederen die Komitas verzamelde bewaart de film iets kwetsbaars en essentieels, een waarheid die wordt gedragen door gevoelens in plaats van feiten.

Verloren in de tijd, opgediept uit het archief en opnieuw tot leven gewekt: Komitas ademt herinnering, schoonheid en pijn.